Zasada proweniencji

Zasada proweniencji - zdefiniowana została w 1898 roku przez Samuela Mullera, Johana Adriana Feitha i Roberta Fruina. Jest to naczelna i naturalna zasada archiwalna, stosowana powszechnie.

W Polsce nazywana również zasadą przynależności zespołowej. Zasada proweniencji jest to poszanowanie związku zachodzącego między:

aktami zespołu a kancelarią, która ów zespół utworzyła,
aktami zespołu między sobą (niepodzielność zespołu archiwalnego).

Według Bohdana Ryszewskiego^[1] obowiązująca obecnie definicja zasady proweniencji wygląda następująco: "akta pochodzące od jednego twórcy (z jednej registratury) tworzą całość organicznie powiązaną". Wynika z tego, że jakakolwiek ingerencja, czyli np. zmiana wewnętrznego porządku lub przemieszczenie międzyzespołowe) tej organicznej całości jest niewłaściwa.