Wilhelm Windelband

Wilhelm Windelband, 1848-1915

Wilhelm Windelband (ur. 11 maja 1848 w Poczdamie, zm. 22 października 1915 w Heidelbergu) – filozof niemiecki, przedstawiciel neokantowskiej i założyciel tak zwanej szkoły badeńskiej.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Windelband był synem pruskiego urzędnika. Studiował medycynę i nauki przyrodnicze, historię i filozofię w Jenie, Berlinie i w Getyndze.
Doktoryzował się pod kierunkiem Hermanna Lotzego w 1870 na podstawie pracy pod tytułem Die Lehren vom Zufall
W 1870 roku zgłosił się na ochotnika do wojska i wyruszył na wojnę francusko-niemiecką.
Habilitował się w 1873 roku zaraz po powrocie z wojska na podstawie pracy Über die Gewißheit der Erkenntnis.
W 1876 roku został powołany na uniwersytet w Zurychu.
W 1877 roku przeniósł się na uniwersytet Ludwika-Alberta we Fryburgu.
W 1882 został następcą Ottona Liebermanna na uniwersytecie w Strasburgu.
W 1903 roku przeniósł się na uniwersytet Karla-Ruprechta w Heidelbergu, gdzie pracował do śmierci.

[edytuj] Poglądy

Windelband starał się przede wszystkim odgraniczyć nauki przyrodnicze od nauk humanistycznych (nauki o kulturze). Nauki przyrodnicze postępują "nomotetycznie", tzn. opisują przedmiot za pomocą ogólnych praw. Nauki o kulturze mają natomiast do czynienia z jednorazowym, indywidualnym i jednostkowym przedmiotem, dlatego postępują zgodnie z metodą "idiograficzną".

[edytuj] Dzieła wybrane

Präludien (1884)
Lehrbuch der Geschichte der Philosophie (1892)
Geschichte und Naturwissenschaft (Straßburger Rektoratsrede 1894)
Platon (1900)
Erneuerung des Hegelianismus (Heidelberger Akademie-Vortrag, 1910)
Die Prinzipien der Logik (1912)

[edytuj] Znaczenie

Poza metodologią nauk Windelband wyróżnił się również jako historyk filozofii. Jego "Lehrbuch der Geschichte der Philosophie" miał wiele wydań i był kontynuowany przez Hansa Heimsoetha po śmierci Windelbanda. Jego najwybitniejszym uczniem był Henryk Rickert.