Trubadurzy (literatura)

Ten artykuł dotyczy wędrownego śpiewaka. Zobacz też: Trubadur (opera).

Trubadurzy – wędrowni śpiewacy, poeci, twórcy piosenek i poezji (kompozytor) występujący w średniowiecznej Europie. W ściślejszym znaczeniu poeci dworscy tworzący w południowej Francji (XI–XIII w.) w języku staroprowansalskim, często komponujący muzykę do swoich poezji i pieśni o tematyce najczęściej miłosnej. Śpiewano też o wyprawach krzyżowych.

Trubadurzy jako średniowieczni artyści wywodzący się z francuskiej arystokracji, poeci, muzycy i kompozytorzy. Pierwsi trubadurzy tworzyli w Prowansji około roku 1100, w języku staroprowansalskim (langue d'oc) rodzaj poezji lirycznej, tzw. poezji prowansalskiej, wysławiającej zalety uwielbianych i niedostępnych kobiet. Z czasem ich ruch rozprzestrzenił się na całą Francję, a w połowie wieku dotarł do Niemiec i Hiszpanii.

Do najbardzej znanych trubadurów należeli: Wilhelm IX Akwitański, Guillaume de Poitiers, Brenard de Born, Bernard de Ventadour, Raimbaut de Vaqueiras autor znanej pieśni Kalenda maya i Guiraut Ruquier. W swych poezjach wysławiali zalety uwielbianych i niedostępnych kobiet. Do naszych czasów dochowało się około 1000 utworów, przechowywanych w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Wśród nich: Chansonnier du Roy i Chansonnier de St. Germain.

Z trubadurów wywodzą się truwerzy i niemieccy minnesingerzy. Poezję trubadurów i truwerów rozpowszechniali oni sami lub też wędrowni śpiewacy zwani minstrelami.