|
|
Stefan SuszyńskiStefan Suszyński (ur. 8 stycznia 1872 w Bahrynowie, Orszańskie, zm. 15 grudnia 1940 Solinka (Dolinka?) k/Karagandy) - generał dywizji Wojska Polskiego, pułkownik rosyjskiej kawalerii. Od 1894 w służbie wojskowej. Ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze i w 1905 Szkołę Wojskową w Petersburgu. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach . W I wojnie swiatowej w stopniu rotmistrza dowodził od szwadronu do Brygady Kawalerii na froncie niemieckim. Pułkownik z 1916. Odznaczył się w walkach, za co był wyróżniany orderami. Od grudnia 1917 - marca 1918 organizator i dowódca 2 pułku ułanów w I Korpusie Polskim na Wschodzie (w Rosji), kwiecień - lipiec 1918 dowódca 1 pułku ułanów w I Korpusie. Uczestniczył w walkach z bolszewikami. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, początkowo szef Sekcji Remontów Departamentu Organizacyjno Mobilizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Generał brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Czerwiec 1919 - kwiecień 1920 dowódca V Brygady Jazdy, maj - lipiec 1920 dowódca VII Brygady Jazdy, lipiec - grudzień 1920 dowódca VIII Brygady Jazdy. Styczeń 1921 - maj 1927 komendant m. Warszawy i przewodniczący Komisji weryfikacyjnej Oficerów Kawalerii dla Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Generał dywizji z 15 sierpnia 1924. Podczas przewrotu majowego opowiedział sie po stronie rządu i organizował w Warszawie opór przeciw piłsudczykom. Fakt ten zadecydował o późniejszej przedwczesnej dymisji i wysłaniu w stan spoczynku. Od 1 maja 1927 w stanie spoczynku. Osiadł we Warszawie. We wrześniu 1939 wyruszył na wschód. Aresztowany przez NKWD, wywieziony do ZSRR w rejon Karagandy, gdzie zatrudniony był jako katorżnik w kopalniach miedzi. Zmarł w łagrze Solinka k/Karagandy. Odznaczenia: Virtuti Militari, Polonia Restituta 3 kl., Krzyż Walecznych dwukrotnie, Krzyż Zasługi złoty [edytuj] Bibliografia
|
