Stanisław Ostrowski

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Stanisław Ostrowski

ur. 19 października 1892 w Lwowie zm. 22 listopada 1982 w Londynie
Partia polityczna	(związany ze środowiskiem PPS na emigracji)
Poprzednik	August Zaleski
Okres urzędowania	od 9 kwietnia 1972 do 24 marca 1979 (Prezydent RP na uchodźstwie)
Następca	Edward Bernard Raczyński

Stanisław Ostrowski (ur. 29 października 1892 we Lwowie, zm. 22 listopada 1982 w Londynie) – lekarz, prezydent Lwowa i Prezydent RP na Uchodźstwie.

Spis treści

[edytuj] Młodość

Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, Michał, był powstańcem styczniowym i Sybirakiem. Ukończył V Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i wiedeńskiego. Dyplom lekarza otrzymał w 1919.

[edytuj] I wojna światowa i obrona Lwowa

Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego, w którym ukończył niższą szkołę oficerską. Od 1912 należał do konspiracyjnej Organizacji Młodzieży Narodowej. W czasie wojny służył w I Brygadzie Legionów. Służbę w Legionach przerwała choroba i pobyt w szpitalu. Po wyleczeniu, został przeniesiony do Kancelarii Lekarskiej w stacji Zbornej Legionów w Wiedniu, Przemyślu i Lwowie, gdzie pełnił obowiązki lekarza.

W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa - był lekarzem w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 był naczelnym lekarzem ochotniczego 240 pułku piechoty Armii Ochotniczej.

Za udział w walkach został odznaczony:

Orderem Virtuti Militari V klasy,
Krzyżem Walecznych,
Krzyżem Obrony Lwowa,
Odznaką I Załogi Szkoły Sienkiewicza i Orlętami,

a w okresie międzywojennym za służbę w Legionach i przynależność do Związku Strzeleckiego -

Krzyżem Niepodległości.

[edytuj] Dwudziestolecie międzywojenne

W 1922 przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana.

Ostrowski o okresie międzywojennym

Po wojnie był docentem Uniwersytetu Jana Kazimierza, a także wiceprezydentem i prezydentem swego rodzinnego miasta. Od 1930 był trzy razy wybierany posłem do Sejmu z listy BBWR, gdzie zajmował się sprawami zdrowotnymi, bronił też praw mniejszości narodowych.

[edytuj] II wojna światowa

Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 r. i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną, został aresztowany i więziony przez NKWD we Lwowie i Moskwie (Butyrki i Łubianka). Skazany na 8 lat łagrów, uwolniony po amnestii 1941 r. ewakuował się z ZSRR wraz z Armią Andersa. Z Drugim Korpusem gen. Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych.

[edytuj] Okres powojenny

Od 1946 w Wielkiej Brytanii, pracuje jako lekarz do przejścia na emeryturę w 1962. Współpracownik tzw. Rady Trzech

9 kwietnia 1972 roku został prezydentem RP na Uchodźstwie. Po upływie siedmioletniej kadencji, w roku 1979 przekazał swój urząd Edwardowi Raczyńskiemu.

Zmarł 22 listopada 1982 roku w Londynie. Pochowany 4 grudnia w Newark na cmentarzu lotników polskich, obok grobów poprzednich prezydentów: Władysława Raczkiewicza i Augusta Zaleskiego, a także grobu gen. Władysława Sikorskiego.

Był odznaczony:

Orderem Orła Białego (posiadał go z racji urzędu);
Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta,
Krzyżem Króla Rumunii oraz wieloma innymi medalami.

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e

Prezydenci Polski

II Rzeczpospolita (1918-1939)	Józef Piłsudski • Gabriel Narutowicz • Maciej Rataj (p.o.) • Stanisław Wojciechowski • Maciej Rataj (p.o.) • Ignacy Mościcki
Polska na Uchodźstwie (1939-1990, szerokie uznanie międzynarodowe do 1945)	Władysław Raczkiewicz • August Zaleski • Rada Trzech • Stanisław Ostrowski • Edward Raczyński • Kazimierz Sabbat • Ryszard Kaczorowski
Polska Ludowa (1947-1952)	Bolesław Bierut
Polska Rzeczpospolita Ludowa (1989)	Wojciech Jaruzelski
III Rzeczpospolita (od 1989)	Wojciech Jaruzelski • Lech Wałęsa • Aleksander Kwaśniewski • Lech Kaczyński