Seksizm

Seksizm (z ang. sexism, sex - 'płeć') - przekonanie o biologicznej, intelektualnej, moralnej lub ustanowionej przez bóstwo wyższości jednej płci nad drugą lub o istnieniu innych przyczyn, dla których jedna płeć miałaby być uznana za wyższą od drugiej. Przekonanie o wynikającej z tej wyższości słuszności lepszego traktowania jednej z płci; dyskryminacja osób danej płci wynikająca z przekonania o różnej wartości przedstawicieli różnych płci.

Zazwyczaj seksizm myli się z dyskryminacją kobiet, jako którą wskazuje się: preferowanie mężczyzn przy zatrudnianiu i awansach, niższe zarobki kobiet na tych samych stanowiskach, mniejszą ilość reprezentantów płci żeńskiej w strukturach władzy, tradycyjne przekonanie o mężczyźnie jako głowie rodziny, sprowadzanie kobiety do roli zabawki seksualnej itp. Istnieje jednak także seksizm antymęski i wynikające z niego nierówne traktowanie. Jego przejawami są m.in. obowiązek służby wojskowej, dyskryminacja ojców i podrzędna rola mężczyzny jako rodzica, niższe nakłady na profilaktykę i badania naukowe dot. zdrowia mężczyzn (zwł. raka prostaty), niższa płaca za tę samą pracę^[1], krótszy okres otrzymywania emerytury, presja społeczna na bycie dostarczycielem dóbr i opiekunem kobiet, akceptacja radykalnie antymęskich ideologii przez część środowisk akademickich itp.

Wyróżnia się 2 rodzaje seksizmu w miejscu pracy:

wrogi (z ang. hostile) - negatywne postrzeganie kobiet, ich kompetencji, umiejętności, zdolności lub negatywne postrzeganie mężczyzn jako bardziej szorstkich, mniej uczciwych itp.
życzliwy (z ang. benevolent) - stereotypowe postrzeganie mężczyzn jako bardziej kompetentnych i uzdolnionych lub kobiet jako tych delikatniejszych, uczciwszych, lepszych.

Seksizm występuje w stosunku do:

kompetencji - wrogi: pomniejszanie kompetencji kobiet lub sceptycyzm co do męskiej uczciwości; dobroczynny: podkreślanie cech stereotypowych np: mężczyźni są lepsi bo zaradniejsi lub kobiety są lepsze bo bardziej uczciwe
dominacji i ochrony: wrogi - dominacja, kontrola kobiet lub wymaganie od mężczyzn zbytniej samodzielności; dobroczynny: większa autonomia mężczyzn lub ochrona kobiet, lepsze traktowanie
seksualności - wrogi: kobieta wydaje się być manipulatorką, kokietką, używa swojego uroku by osiągnąć sukces, "czaruje", lub wymaga od mężczyzny specjalnego zachowania wobec kobiet; dobroczynny: nonszalancja, zawstydzanie, aluzje seksualne, nadskakujące okazywanie erotycznego zainteresowania, wbrew woli zainteresowanego lub nadmierne epatowanie seksem, prowokowanie (np. poprzez) wulgarny ubiór wprawiające go w zakłopotanie.