Janusz Korwin-Mikke

Janusz Korwin-Mikke

Data i miejsce urodzenia	27 października 1942 Warszawa
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 1990 do 1997
Przynależność polityczna	Unia Polityki Realnej
Następca	Stanisław Michalkiewicz
Prezes Unii Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 1999 do 2002
Poprzednik	Stanisław Michalkiewicz
Następca	Stanisław Wojtera
Poseł I kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Unia Polityki Realnej
Okres urzędowania	od 25 listopada 1991 do 31 maja 1993
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona domowa

Janusz Korwin-Mikke w Katowicach w 2005

Janusz Ryszard Korwin-Mikke (ur. 27 października 1942 w Warszawie) – polski publicysta i polityk, poseł na Sejm I kadencji, były prezes Unii Polityki Realnej.

Monarchista, Mistrz Krajowy w brydżu, laureat Nagrody Kisiela w 1990, członek honorowy Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, założyciel Fundacji Indywidualnego Kształcenia.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Młodość i wykształcenie

Urodził się w Warszawie jako syn Ryszarda i Marii z domu Rosochackiej. Pochodzi ze szlacheckiego rodu pieczętującego się herbem Korwin^{[potrzebne źródło]}. Po śmierci matki podczas powstania warszawskiego, jego wychowaniem zajęła się babcia, Maria z Myślińskich Korwin-Mikke, a następnie macocha – Anna z domu Zlasnowska. Mając 8 lat, rozpoczął naukę jako uczeń trzeciej klasy szkoły podstawowej i kontynuował ją w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Maturę zdał w 1959, po czym rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Później studiował także prawo, socjologię, psychologię (żadnego z tych kierunków jednak nie ukończył) i filozofię na Wydziale Filozofii. W 1965 w trakcie studiów został aresztowany. W marcu 1968 w związku z udziałem w protestach studenckich został powtórnie aresztowany (przetrzymywany w areszcie do lipca 1968) i relegowany z uczelni. W latach 1969-1974 był pracownikiem naukowym – najpierw w Instytucie Transportu Samochodowego, następnie na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 uzyskał eksternistycznie tytuł zawodowy magistra filozofii. Jako stypendysta wyjechał w 1977 na pół roku do Paryża.

[edytuj] Działalność publiczna w PRL

W latach 1962-1982 należał do Stronnictwa Demokratycznego, z którego wystąpił w okresie stanu wojennego.

Po powrocie z Paryża w 1978 założył "Officynę Liberałów" (wydawnictwo drugiego obiegu) oraz prywatne seminarium "Prawica, Liberalizm, Konserwatyzm". Uczestniczył w strajku stoczniowców szczecińskich w Sierpniu 1980, następnie był doradcą NSZZ Rzemieślników Indywidualnych "Solidarność". W marcu 1982 został internowany w Białołęce na cztery miesiące. W 1984 założył wraz ze Stefanem Kisielewskim Partię Liberałów "Prawica". W 1987 został prezesem nowo powstałego Ruchu Polityki Realnej (w 1989 przekształconego w Unię Polityki Realnej).

[edytuj] Działalność publiczna w III RP

W 1990 założył tygodnik "Najwyższy Czas!", którego wydawcą był do października 2007 i w którym publikuje swoje felietony. Działał w Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie. W 1990 nie zdołał zebrać wymaganej liczby podpisów poparcia, by wystartować w wyborach prezydenckich. Sprawa jego kandydatury spowodowała rozłam w RPR i przyczyniła się do utworzenia nowego ugrupowania – Konserwatywno-Liberalnej Partii Unia Polityki Realnej, którą kierował do 1997. W 1999 ponownie objął tę funkcję, ustępując tym razem ze stanowiska w 2002.

Był posłem na Sejm I kadencji, w trakcie której zainicjował uchwałę lustracyjnej zakończoną realizacją tzw. "Listy Macierewicza". Bez powodzenia kandydował w kolejnych wyborach parlamentarnych w 1993, 1997 i 2001, w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 i kilkakrotnie w wyborach uzupełniających do Senatu w różnych okręgach wyborczych. M.in. w kwietniu 2004 w okręgu wrocławskim przy niskiej frekwencji (ok. 7%) uzyskał 18% głosów .

W 2005 założył Platformę Janusza Korwin-Mikke, do której to partii jednak nie wstąpił, a z której listy w tym samym roku kandydował po raz kolejny do Sejmu w okręgu warszawskim, uzyskując 19 246 głosów.

[edytuj] Wybory prezydenckie

W czasie kampanii prezydenckiej 2000

Trzykrotnie kandydował na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W 1995 i 2000 z ramienia UPR, w 2005 jako kandydat Platformy JKM z poparciem UPR.

Rok wyborów	Liczba głosów	Poparcie (%)	Miejsce w wyborach
1995	428 969	2,40%	8.
2000	252 499	1,43%	6.
2005	214 116	1,43%	6.

[edytuj] Po wyborach w 2005

Po przegranych wyborach parlamentarnych i prezydenckich ogłosił rozstanie z polityką. Rok później zdecydował się jednak na start w wyborach samorządowych jako kandydat na prezydenta miasta stołecznego Warszawa. Wybory przegrał, zajmując 4. miejsce za Kazimierzem Marcinkiewiczem, Hanną Gronkiewicz-Waltz i Markiem Borowskim z wynikiem 2,26% (9628 głosów). Kandydował w tych wyborach bez powodzenia także do sejmiku mazowieckiego, a w maju 2007 w przedterminowych wyborach wojewódzkich na Podlasiu.

Janusz Korwin-Mikke podczas jednego z wieców wyborczych Ligi Prawicy Rzeczypospolitej we wrześniu 2007

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z pierwszego miejsca na liście Ligi Polskich Rodzin w okręgu gdańskim w ramach porozumienia LPR, UPR i Prawicy Rzeczypospolitej pod nazwą Liga Prawicy Rzeczypospolitej. Zdobył 3640 głosów.

W trybie wyborczym wygrał sprawę z Zygmuntem Wrzodakiem, który zarzucił mu popieranie aborcji^[1]. Również w trybie wyborczym został pozwany przez Partię Kobiet, za nazwanie jej "partią ekshibicjonistek", Sąd Apelacyjny w Warszawie rozstrzygnął sprawę na jego korzyść^[2].

7 listopada 2007 założył Fundację Indywidualnego Kształcenia, której celem statutowym jest kształcenie osób niepełnosprawnych fizycznie w sportach umysłowych^[3].

[edytuj] Działalność publicystyczna

Zobacz wiadomości w serwisie Wikinews:

Jest autorem licznych artykułów i felietonów o tematyce społeczno-ekonomicznej. Teksty te są publikowane w tygodnikach "Najwyższy Czas!" i "Angora", na blogach oraz okazyjnie w innych tytułach prasowych. Prowadzi także rozmowy na antenie TV Biznes. Napisał wraz z mistrzem świata, Andrzejem Macieszczakiem, cztery książki o brydżu; jego publikowane w latach 70. w miesięczniku "Brydż" felietony ukazały się w zbiorze pt. Pewnego razu....

Publicystyka:
- Kto tu dymi?, 2007
- Wolność do trzymania za mordę, 2007 – zbiór wydany przez wydawnictwo Red Horse Sp. z o.o. zawierający felietony opublikowane w "Angorze", "Najwyższym Czasie", "Temi" i "Dzienniku Polskim"
- Nerwy puściły, czyli kupa wariatów, 2007
- Naprawić Polskę? No problem!, 2004 – zbiór felietonów publikowanych na przestrzeni lat w polskiej prasie
- Podatki, czyli rzecz o grabieży, 2004
- Dekadencja, 2002
- Ekonomikka, 2001
- Rok 2007, 2001
- Niebezpieczne ubezpieczenia, 2000
- U progu wolności, 1995
- Wizja parlamentu w nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 1994
- "Rząd rżnie głupa" – czyli mowy sejmowe, 1993
- Prowokacja?, 1991
- Nie tylko o Żydach, 1991
- Vademecum ojca, 1991 – zbiór esejów wydany w postaci książkowej nakładem wydawnictwa Watra (ISBN 8322503459); autorem ilustracji do tej publikacji jest rysownik Szymon Kobyliński
- Ratujmy państwo, 1990
- Liberum veto, 1986
- JK-M vs. NN, 1985
- Jakich wyborów nie chcemy, 1985
- Historia i zmiana, 1982
- Zastanawiająca tęsknota, 1982
- Do dołu nogami, 1981
- Dramat - czy szansa? 1980
- Gospodarka po sierpniu 1980 czyli Co proponuje P. Józef Pińkowski, 1980
- Ubezpieczenia, 1980

Książki o tematyce brydżowej:
- Pewnego razu..., 1993
- Brydż sportowy, 1989
- Quizy brydżowe, 1987
- Brydż dla początkujących, 1980
- Bez impasu, 1980
- Brydż, 1976

[edytuj] Życie prywatne

Korwin - herb szlachecki rodu Mikke

Dwukrotnie żonaty. Ma sześcioro dzieci. Pierwszy raz ożenił się w 1965 (z Ewą Mieczkowską). Z tego małżeństwa pochodzi dwóch synów: Ryszard (ur. 1968) i Krzysztof (ur. 1971). Po rozwodzie z Ewą poślubił Małgorzatę Szmit. Z małżeństwa tego narodziło się czworo dzieci: Kacper (ur. 1974), Jacek (ur. 1977), Zuzanna (ur. 1982) i Korynna (ur. 1983).

[edytuj] Wywód genealogiczny

4. Ludwik Korwin-Mikke
	2. Ryszard Korwin-Mikke zm. 1965
5. Maria z Myślińskich
		1. Janusz Korwin-Mikke ur. 1942
6. Józef Rosochacki
	3. Maria Rosochacka zm. 1944
7. Helena z Głogowskich