Przypadek użycia

Tworzenie przypadków użycia (ang. use case) to technika stosowana w inżynierii oprogramowania w celu opisania wymagań tworzonego systemu informatycznego. Przypadek użycia przedstawia interakcję pomiędzy aktorem (użytkownikiem systemu), który inicjuje zdarzenie oraz samym systemem jako sekwencję prostych kroków.

Portal:
Informatyka

Spis treści

[edytuj] Historia

w 1986 Ivar Jacobson, informatyk zaangażowany w tworzenie Unified Modeling Language (UML) oraz Rational Unified Process (RUP) opisał technikę do specyfikowania przypadków użycia. Z początku używał określeń: scenariusz użytkowania (usage scenarios) i przypadki użytkowania (usage case).

W latach 90. przypadki użycia stały się powszechnie stosowanym sposobem opisu wymagań funkcjonalnych.

[edytuj] Opis ogólny

Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przypadek użycia powinien:

opisywać w jaki sposób system powinien być używany przez aktora w celu osiągnięcia konkretnego celu
być pozbawiony szczegółów dotyczących implementacji oraz interfejsu użytkownika
opisywać system na właściwym poziomie szczegółowości

[edytuj] Pisanie przypadków użycia

[edytuj] Poziom szczegółowości

Alistair Cockburn w swojej książce Writing Effective Use Cases^[1] wyróżnia 3 poziomy szczegółowości przypadków użycia:

nieformalny opis - kilka luźnych zdań ogólnie opisujących przypadek
formalny opis - kilka paragrafów, podsumowanie
pełen opis - formalny dokument

[edytuj] Nazewnictwo

Zaleca się, aby przypadki użycia posiadały nazwy odpowiadające czynnościom, które opisują. Często zaleca się stosowanie wyrażeń rozpoczynających się od czasownika w formie trybu rozkazującego^[2]. Przykładowe nazwy to: "Zarejestruj użytkownika", "Sprawdź stan konta".