Maria Karolina Habsburg

Maria Karolina Austriaczka

Maria Karolina Luiza Józefina Joanna Antonina Habsburg-Lotaryńska, Maria Karolina Austriacka (ur. 13 sierpnia 1752, w Wiedniu - zm. 8 września 1814, w Wiedniu). Królowa Neapolu w latach 1768-1799 i 1799-1806 oraz królowa Sycylii w latach 1768-1814 (oficjalnie jednak straciła władzę dwa lata wcześniej w 1812).

Trzynaste dziecko - dziesiąta córka Franciszka I Lotaryńskiego, cesarza niemieckiego i Marii Teresy Habsburg, arcyksiężnej austriackiej, królowej Czech i Węgier. Ukochana siostra Marii Antoniny Austriaczki - królowej Francji.

Spis treści

[edytuj] Małżeństwo i rodzina

W 1768 Maria Karolina poślubiła Ferdynanda, króla Neapolu (jako Ferdynand IV) i Sycylii (jako Ferdynand III) - przyszłego Ferdynanda I, króla Obojga Sycylii. Mieli razem kilkanaścioro dzieci, z których 7 przeżyło dzieciństwo:

Portret neapolitańskiej rodziny królewskiej (1783). Od lewej strony: Maria Teresa, Franciszek, Ferdynand, Maria Karolina, Maria Krystyna, Karol January, Luiza Maria i Jan Karol (w kołysce)

Marię Teresę Karolinę Joannę (1772-1807), żonę swojego kuzyna - Franciszka II, cesarza Austrii,
Luizę Marię Amelię Teresę (1773-1802), żonę swojego kuzyna - Ferdynanda III, wielkiego księcia Toskanii,
Karola Franciszka Jana Januarego (1775-1778), zmarłego w dzieciństwie,
Marię Annę Joannę Antoniettę Franciszkę Gaetanę Teresę Amelię Klementynę (1775-1780), zmarłą w dzieciństwie,
Franciszka I (1777-1830), króla Obojga Sycylii,
Marię Krystynę Amelię (1779-1849), żonę Karola Feliksa, króla Sardynii,
Marię Amelię Krystynę (1779-1783), zmarłą w dzieciństwie,
Karola Januarego Franciszka (1780-1789), zmarłego w dzieciństwie,
Jana Karola Januarego (1781-1783), zmarłego w dzieciństwie,
Marię Amelię Teresę (1782-1866), żonę Ludwika Filipa I, króla Francuzów,
Marię Krystynę (ur. i zm. 1783), która żyła tylko kilka godzin,
Marię Antoniettę (1784-1806), żonę kuzyna - Ferdynanda VII, króla Hiszpanii,
Marię Klotyldę Teresę Amelię Antoniettę Joannę Annę Gaetanę Pulcherię (1786-1792), zmarłą w dzieciństwie,
Marię Henriettę Karmelę (1787-1792), zmarłą w dzieciństwie,
Karola Januarego (1788-1789), zmarłego w dzieciństwie,
Leopolda Jana Michała, księcia Salerno (1790-1851), męża swojej siostrzenicy - Marii Klementyny Austriackiej (córkę Marii Teresy i Franciszka II),
Alberta Marię (1792-1798), który utonął w morzu uciekając przed Napoleonem Bonaparte,
Marię Izabelę (1793-1801), zmarłą w dzieciństwie.

[edytuj] I koalicja antyfrancuska

Maria Karolina zdominowała swojego męża i to ona faktycznie sprawowała władzę w ich królestwie. Na początku Wielkiej Rewolucji Francuskiej królowa sympatyzowała z rewolucjonistami, ale kiedy obalono monarchię we Francji, a następnie zgilotynowano króla Ludwika XVI (21 stycznia 1793) i królową Marię Antoninę (16 października 1793), zmieniła zdanie.

Królowa i jej małżonek byli przerażeni wydarzeniami we Francji i dzięki poparciu Johna Actona i ambasadora Wielkiej Brytanii - Williama Hamiltona, Maria Karolina przekonała męża do utworzenia w 1798 armii neapolitańskiej i sycylijskiej. Armia ta wystąpiła przeciw rewolucyjnej Francji razem z innymi państwami, w ramach I koalicji antyfrancuskiej. Pokój z Francją zawarto jednak już w 1796.

[edytuj] Republika Partenopejska

Na początku 1799, Francuzi stanęli po brami Neapolu, a król Ferdynand uciekł na Sycylię. Francuzom udało się zdobyć miasto z pomocą szlachty i mieszczaństwa, którzy zbuntowali się przeciwko Ferdynandowi i Marii Karolinie. W styczniu 1799 życia powołano Republikę Partenopejską, a król został zdetronizowany. W czerwcu wojsk wysłane przez Ferdynanda pod dowództwem kardynała Ruffo zdobyły Neapol i przywróciły stary porządek. Jeszcze przez przypłynięciem sojuszniczej floty króla Ferdynanda (pod dowództwem Horatio Nelsona), został podpisany pokój między Neapolitańczykami a Francuzami.

Królowa Karolina

Król i królowa jednomyślnie postanowili nie okazywać łaski żadnemu rewolucjoniście. Dzięki pomocy Emmy, lady Hamilton, przyjaciółki królowej, żony brytyjskiego ambasadora i kochanki Nelsona - również bliskiego przyjaciela królowej, udało się złapać kilka tysięcy rebeliantów, którzy następnie zostali powieszeni.

[edytuj] Detronizacja i śmierć

W 1806, Ferdynand ponownie został zdetronizowany tym razem przez Napoleona Bonaparte. Królem Neapolu Napoleon zrobił swojego brata - Józefa. Maria Karolina jako de facto samodzielna władczyni utrzymała swoją władzę na Sycylii do 1812. W 1812 jej mąż nieoficjalnie abdykował na korzyść ich syna - regenta Franciszka, co pozbawiło królową wszelkich jej wpływów. Maria Karolina została odesłana na wygnanie do swojej ojczyzny Austrii, gdzie zmarła w 1814. Po jej śmierci jej mąż pozostał pod wpływem Austrii, oraz ożenił się ponownie.