Język luksemburski

Język luksemburski (letzeburgijski), dialekt luksemburski (Lëtzebuergesch, po francusku Luxembourgeois, po niemiecku Luxemburgisch) – należy do zachodniej grupy języków germańskich. Wywodzi się z frankijskiego dialektu języka niemieckiego. Posługuje się nim ok. 300 tys. ludzi, głównie w Luksemburgu, gdzie ma status języka urzędowego, a także w części Niemiec, Belgii i Francji. Uznawany za oddzielny język od niedawna, wcześniej uznawany był raczej za jeden z dialektów języka niemieckiego. Jest głównie językiem mówionym - większość publikacji w Luksemburgu wychodzi w języku niemieckim i francuskim, chociaż coraz częściej pojawiają się publikacje po luksembursku.

p • d • e

Języki germańskie

pragermański¹ † z pranordyckim†

wschodniogermańskie:
burgundzki † • gocki † • lombardzki † • wandalski †

zachodniogermańskie:
afrikaans • alzacki • angielski • (staroangielski † • średnioangielski † • wczesny nowoangielski †) • denglisch • dolnoniemiecki • dolnosaksoński • fryzyjski • jidysz • lotaryński • luksemburski • niderlandzki (warianty: flamandzki • holenderski • limburgijski • południowogeldryjski • twents) • niemiecki • (staro-wysoko-niemiecki † • średnio-wysoko-niemiecki † • wczesno-nowo-wysoko-niemiecki † • nowo-wysoko-niemiecki) • niemiecki w Austrii • oorlans • pensylwański • plautdietsch • schwyzertüütsch • scots • starosaksoński † • wschodniodolnoniemiecki • wilamowski (wymysiöeryś)