Friedrich Ebert
Friedrich Ebert (ur. 4 lutego 1871 w Heidelbergu, zm. 28 lutego 1925 w Berlinie) – niemiecki polityk, ostatni kanclerz (9 listopada – 11 listopada 1918) Cesarstwa Niemieckiego i pierwszy prezydent Niemiec (Republiki Weimarskiej). Socjalista związany z SPD.
Urodził się w Heidelbergu w rodzinie krawca.
Wstąpił do SPD, w krótkim czasie został sekretarzem generalnym tej partii.
9 listopada 1918 roku został ostatnim kanclerzem Cesarstwa Niemieckiego. Następnego dnia wybuchła rewolucja, a cesarz Wilhelm II wyjechał do Holandii. Ebert ustąpił ze stanowiska kanclerza na rzecz Philippa Scheidemanna – pierwszego kanclerza Republiki Weimarskiej.
W roku 1919 został wybrany na pierwszego prezydenta nowej republiki. Urząd ten pełnił do czasu swojej śmierci w roku 1925. Był w imieniu Niemiec sygnatariuszem traktatu wersalskiego, co nie przysporzyło mu sympatii w społeczeństwie.
W czasie swej kadencji wydatnie przyczynił sie do stłumienia powstania Spartakusa pod przywództwem Róży Luksemburg i Karla Liebknechta.
Jego syn – Friedrich Fritz Ebert był burmistrzem Berlina Wschodniego i przewodniczącym Rady Państwa NRD.
|