Egzemplarz obowiązkowy

Egzemplarz obowiązkowy - nałożony na wydawców obowiązek dostarczania do określonych bibliotek nieodpłatnie druków, książek i innych wydawnictw. W Polsce prawo to obowiązuje dla wydawnictw wydawanych w kraju lub drukowanych w języku polskim za granicą.

Biblioteka Narodowa i Biblioteka Jagiellońska jeden z otrzymywanych egzemplarzy przechowują wieczyście. Pozostałe biblioteki mają obowiązek przechowywania egzemplarza obowiązkowego przez co najmniej pięćdziesiąt lat.

Egzemplarze obowiązkowe otrzymują:

Biblioteka Narodowa (2 egzemplarze)
Biblioteka Jagiellońska (2 egzemplarze)
Biblioteka Uniwersytetu im. M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego
Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu
Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu
Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie
Biblioteka Uniwersytetu Wrocławskiego
Biblioteka Śląska w Katowicach
Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy
Książnica Pomorska w Szczecinie
Biblioteka Uniwersytetu Gdańskiego
Biblioteka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
Biblioteka Uniwersytetu Opolskiego
Książnica Podlaska w Białymstoku
Biblioteka Sejmowa w Warszawie - tylko dzienniki urzędowe
Filmoteka Narodowa - tylko filmy

[edytuj] Historia

Twórcą idei egzemplarza obowiązkowego w Polsce był Michał Jerzy Wandalin Mniszech, twórca pierwszej ustawy tego typu uchwalonej w 1780 r. Na mocy tego aktu wszyscy drukarze w Koronie mieli obowiązek wysłać za darmo jeden egzemplarz każdego wydanego przez siebie tytułu do Biblioteki Rzeczypospolitej - dawnej Biblioteki Załuskich.

W trakcie zaborów obowiązek egzemplarza obowiązkowego egzekwowany był przez biblioteki państw zaborczych. Po odzyskaniu niepodległości sprawy te regulowało Prawo Prasowe z 1919 r.