|
|
Dyskryminacja pozytywnaDyskryminacja pozytywna - określa się utrzymywanie czasowych lub stałych rozwiązań i środków prawnych mających na celu wyrównanie szans osób i grup dyskryminowanych ze względu na płeć, pochodzenie etniczne, religię, orientację seksualną, niepełnosprawność w celu zmniejszenia nierówności, których ocenia się, że doświadczają[1]. Dyskryminacja pozytywna stanowi element szeregu dokumentów prawa międzynarodowego. Jest zalecana między innymi w: - Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej; (otwarta do podpisu w Nowym Jorku dnia 7 marca 1966 r.; Dz.U. 1969 nr 25 poz. 187); Dokumenty takie jak: - Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet; (przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 18 grudnia 1979 r.; Dz.U. 1982 nr 10 poz. 71); - Deklaracja Pekińska i Pekińska Platforma Działania (dokumenty końcowe Czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet, Pekin 1995 r.). nie dotyczą dyskryminacji pozytywnej gdyż mówią o przywilejach dla większości (kobiety) a nie dla mniejszości (mężczyźni). Z tego samego powodu, przykładem dyskryminacji pozytywnej nie są normy o minimalnej ilości zatrudnionych kobiet tudzież parytety dla kobiet w partiach politycznych i gremiach decyzyjnych. Jest nią natomiast osobna pula (parytet) dla osób czarnoskórych w postępowaniu rekrutacyjnym na Uniwersytet[potrzebne źródło]. "Punktów za pochodzenie" (robotnicze i chłopskie), uwzględnianych podczas rekrutacji do uczelni wyższych w Polsce w czasach PRL nie można uznać za przykład dyskryminacji pozytywnej, gdyż dotyczyły większości a nie mniejszości[potrzebne źródło]. Przypisy[edytuj] Linki zewnętrzne
|
