|
|
Anastazy Pankiewicz
Anastazy Pankiewicz OFM, imię chrzestne Jakub (ur. 9 lipca 1882 w Nagórzanach koło Sanoka, zm. 20 maja 1942 w Dachau) - polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego. Był synem Tomasza (rolnika) i Tekli z domu Lenio, uczęszczał do szkoły podstawowej w Nowotańcu (gdzie mieściła się siedziba rodzinnej parafii), później do gimnazjum w Sanoku i Lwowie (do 1899). W 1900 wstąpił do zakonu bernardynów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1906, a po ukończeniu studiów teologicznych pracował w klasztorze w Wieliczce, piastował również urząd kustosza Konwentu Krakowskiego, pełnił m.in. funkcję magistra nowicjatu zjednoczonej prowincji bernardyńsko-reformackiej we Włocławku (od 1908, z nominacji prowincjała Daniela Magońskiego). W latach 1932-1939 z pomocą licznych sponsorów kierował budową klasztoru i Ogólnokształcącego Gimnazjum Męskiego w Łodzi. W 1937 powołał do życia Zgromadzenie Sióstr Antonianek od Chrystusa Króla[1]. 6 października 1941 podczas masowych aresztowań księży na terenie Łodzi i okolic, został aresztowany i wywieziony do przejściowego obozu w Konstantynowie Łódzkim. 30 października t.r. wraz z innymi więźniami konstantynowskiego obozu został przewieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Dachau. Zmarł męczeńską śmiercią 20 maja 1942. Bezpośrednia przyczyną jego śmierci było obcięcie dłoni przy zamykaniu burty samochodu i zagazowanie. W Zmarłym stracił Zakon jednego z najwybitniejszych swych członków i kapłanów, albowiem O. Anastazy należał do kaznodziei misyjnych oraz był wybitnym administratorem. 13 czerwca 1999 został ogłoszony przez Jana Pawła II błogosławionym (w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej). [edytuj] Przypisy[edytuj] Zobacz też[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||