Al-Ghazali

Al-Ghazali (właściwie: Abu Hamid al-Ghazali) (ur. ok. 1058, zm. 1111) - arabski filozof, muzułmański teolog, mistyk suficki.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Al-Ghazali urodził się około roku 1058, w Tus, w Persji. Jego rodzice umarli wcześnie.

Al-Ghazali studiował w Tus, Jurjan i Niszapurze. Otrzymał nauki u wybitnego filozofa Al-Dżuwajniego. Napisał uznane traktaty, na tematy związane z prawem i filozofią. W 1085 roku (po śmierci Al-Dżuwajniego) wezyr Nizam al-Mulk zaprosił go do Bagdadu. Tu kształcił się we własnym zakresie. Napisał również dwa słynne dzieła: Cele filozofów, Sprzeczności filozofówi "Eliksir rozkoszy". W 1091 roku Nizam al-Mulk mianował go nauczycielem w szkole Nizamijja. Działalność al-Ghazalego w tej szkole była bardzo ceniona.

W 1095 roku Al-Ghazali porzucił swe stanowisko oraz majątek. Został wędrownym sufim. Przez dziesięć lat samotnie odbywał pielgrzymki i medytował.

Później został przekonany przez syna wezyra Nizama al-Mulka do powrotu do Bagdadu.

Al-Ghazali spędził koniec swojego życia w Tus (miejscu swego urodzenia). Założył tam klasztor, w którym nauczano sufizmu. Umarł w roku 1111.

[edytuj] Poglądy filozoficzne

Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Al-Ghazali uważał,że prawdziwe przyczyny nie istnieją, gdyż wszystko jest spowodowane przez Boga, czyli głosił pogląd zwany okazjonalizmem, podobnie jak nowożytny uczony Mikołaj Malebranche.