narzędziaW innych językach |
Przeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofilówPrzeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofilów, ANCA (ang. anti-neutrophil cytoplasmic antibodies) - autoprzeciwciała, które swoiście reagują z antygenami mieszczącymi się w cytoplazmie obojętnochłonnych granulocytów czyli neutrofilów.
[edytuj] HistoriaANCA po raz zostały opisane w 1982 r. przez Daviesa i wsp. u chorych na kłębuszkowe zapalenie nerek[1]. Natomiast w roku 1985 van der Woude i wsp. wykazali ich obecność u chorych na ziarniniaka Wegenera[2]. Wtedy tym przeciwciałom została przez nich nadana ang. nazwa AntiNeutrophil Cytoplasmic Antibodies (w skrócie ANCA). [edytuj] Wartości prawidłoweMiano ANCA ≤ 1/80. [edytuj] WykrywaniePrzeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofilów wykrywa się w płynach ustrojowych:
Podstawową metodą oznaczania jest immunofluorescencja pośrednia. Na jej podstawie wyróżnia się trzy typy fluorescencji przeciwciał przeciw cytoplazmie neutrofilów:
Swoiste antygeny dla ANCA wykrywa się metodą ELISA. Przeciwciała c-ANCA reagują głównie z proteinazą 3 (przeciwciała PR3-ANCA). Przeciwciała p-ANCA reagują przede wszystkim z mieloperoksydazą (MPO-ANCA), rzadziej z elastazą, lizozymem, laktoferyną, katepsyną G i katalazą. [edytuj] Występowanie w określonych jednostkach chorobowych
[edytuj] Przydatność diagnostycznaMiano przeciwciał PR3-ANCA ma istotne znaczenie w określaniu stopnia nasilenia choroby i skuteczności leczenia w przypadku ziarniniaka Wegenera. W pozostałych chorobach wartość diagnostyczna przeciwciał przeciw cytoplazmie neutrofilów (szczególnie typu p-ANCA) ma mniejsze znaczenie. [edytuj] Bibliografia
Przypisy
|