1862 Apollo

(1862) Apollo
Odkrywca	Karl Reinmuth
Data odkrycia	24 maja 1932
Nr kolejny planetoidy	1862
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie planetoidy	Grupa Apollo NEO
Średnia odległość od Słońca	1,4713 j.a.
Mimośród	0,5598
Peryhelium	0,9480 j.a.
Aphelium	2,1769 j.a.
Okres obiegu wokół Słońca	1 rok 287 dni 17 godzin
Średnia prędkość orbitalna	24,53 km/s
Nachylenie orbity względem ekliptyki	6,35°
Charakterystyka fizyczna
Średnica	ok. 1 – 1,7 km
Masa	5,1 × 10¹²? kg
Średnia gęstość	2,0? g/cm³
Okres obrotu wokół własnej osi	(3 h 4 min) h
Albedo	0,21
Jasność absolutna	16,23 ^m
Typ spektralny	Typ Q
Średnia temperatura powierzchni	~222K
Satelity naturalne	1 - S/2005 (1862) 1

1862 Apollo – planetoida typu Apollo, od której wzięła nazwę cała grupa tych ciał niebieskich (grupa planetoid Apollo).

Spis treści

[edytuj] Odkrycie

Planetoida została odkryta 24 maja 1932 w Heidelberg-Königstuhl State Observatory w Heidelbergu przez niemieckiego astronoma Karla Wilhelma Reinmutha. Nazwa planetoidy pochodzi od Apolla, boga piękna, światła i życia w mitologii greckiej.

[edytuj] Orbita

Orbita 1862 Apollo nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 6,35°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 1,78 roku, krążąc w średniej odległości 1,47 j.a. od Słońca. Mimośród orbity tej planetoidy to 0,559.

Charakterystyczną cechą trajektorii Apolla jest częste przechodzenie w pobliżu Ziemi; asteroida ta zalicza się do obiektów typu NEO, potencjalnie zagrażających naszej planecie. W swej drodze wokół Słońca Apollo przecina orbitę ziemską i w peryhelium znajduje się bliżej Słońca niż Ziemia.

[edytuj] Właściwości fizyczne

Jest to obiekt skalny o niewielkich rozmiarach (jego średnica wynosi ok. 1,7 km) i nieregularnym kształcie. Średnia gęstość tej planetoidy to 2,0 g/cm³, jej obrót wokół własnej osi trwa 3,065 godziny. Apollo ma jasność absolutną wynoszącą 16,23^m, a albedo 0,21, zalicza się on do planetoid typu Q.

[edytuj] Satelita planetoidy

Planetoida ta posiada maleńkiego satelitę S/2005 (1862) 1 (oznaczenie prowizoryczne). Ma on rozmiary zaledwie ok. 80 m i krąży w odległości 3 km od głównego składnika. Został on zidentyfikowany podczas obserwacji radarowych wykonanych przez radioteleskop w Obserwatorium Arcibo w Portoryko pomiędzy 29 października a 2 listopada 2005 roku.