รายชื่อภาษาเรียงตามจำนวนคนพูด

 บทความนี้มีเนื้อหาหรือข้อมูลที่ล้าสมัย ไม่เป็นปัจจุบัน
คุณสามารถแก้ไขเพิ่มเติมบทความนี้เพื่อให้เป็นปัจจุบันได้


รายชื่อของภาษาเรียงตามจำนวนผู้ที่ใช้เป็นภาษาแม่ (Native Speaker) ทั่วโลก

เนื้อหา

[แก้] ภาษาที่มีการใช้เป็นภาษาแรก ประมาณ 100 ล้านคนขึ้นไป

ภาษา ตระกูล สถานะอย่างทางการ จำนวนผู้พูด
(ข้อมูลปี 2548 โดย Ethnologue [1])		 จำนวนผู้พูดจากแหล่งอื่น
จีนกลาง
(汉语 官话)		 ซิโน-ทิเบตัน เป็นภาษาราชการในจีน (ภาษาจีนกลาง; มี ภาษากวางตุ้ง เป็นภาษาราชการร่วมโดยพฤตินัยในเขตเศรษฐกิจพิเศษฮ่องกงและมาเก๊า) ไต้หวัน (ภาษาจีนกลาง) และสิงคโปร์ (ภาษาจีนกลาง)

ชุมชนสำคัญในออสเตรเลีย (รวมเกาะคริสต์มาส) บรูไน พม่า กัมพูชา แคนาดา ฝรั่งเศส (เฟรนช์โปลินีเซียและเรอูนียง) กวม (สหรัฐอเมริกา) อินโดนีเซีย จาเมกา มาเลเซีย มอริเชียส มองโกเลีย นาอูรู นิวซีแลนด์ หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา (สหรัฐอเมริกา) ฟิลิปปินส์ ซูรินาเม ไทย สหรัฐอเมริกา เวเนซุเอลา และเวียดนาม		 873 ล้านคน 873 ล้านคนพูดเป็นภาษาหลัก และ 178 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวมทั้งหมด 1,051 ล้านคน
สเปน
(Español)		 อินโด-ยูโรเปียน
อิตาลิก
โรมานซ์
ไอบีเรียน		 เป็นภาษาราชการในอาร์เจนตินา โบลิเวีย ชิลี โคลอมเบีย คอสตาริกา คิวบา สาธารณรัฐโดมินิกัน เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ อิเควทอเรียลกินี กัวเตมาลา ฮอนดูรัส เม็กซิโก นิการากัว ปานามา ปารากวัย เปรู สเปน สหรัฐอเมริกา (รัฐนิวเม็กซิโก รัฐฟลอริดาและเครือรัฐเปอร์โตริโก) อุรุกวัย และเวเนซุเอลา

ชุมชนสำคัญในอันดอร์รา อารูบา (เนเธอร์แลนด์) เบลีซ หมู่เกาะเคย์แมน (สหราชอาณาจักร) ยิบรอลตาร์ (สหราชอาณาจักร) อิสราเอล เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิส (เนเธอร์แลนด์) สวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา		 322 ล้านคน ผู้พูดอยู่ระหว่าง 322 ถึง 358 ล้านคน
400 ล้านคนใช้เป็นภาษาหลัก 100 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวมทั้งหมด 500 ล้านคน
อังกฤษ
(English)		 อินโด-ยูโรเปียน
เจอร์มานิก
ตะวันตก
แองกลิก		 เป็นภาษาราชการในแอนติกาและบาร์บูดา ออสเตรเลีย (รวมดินแดนในปกครองภายนอก) บาฮามาส บังกลาเทศ บาร์เบโดส เบลีซ บอตสวานา บรูไนดารุสซาลาม แคเมอรูน แคนาดา โดมินิกา เอธิโอเปีย เอริเทรีย ฟิจิ แกมเบีย กานา เกรเนดา กายอานา ฮ่องกง (จีน) อินเดีย ไอร์แลนด์ จาเมกา เคนยา คิริบาส เลโซโท ไลบีเรีย มาลาวี มัลดีฟส์ มอลตา หมู่เกาะมาร์แชลล์ มอริเชียส ไมโครนีเซีย นามิเบีย นาอูรู นิวซีแลนด์ (และดินแดนในปกครอง) ไนจีเรีย ปากีสถาน ปาเลา ปาปัวนิวกินี ฟิลิปปินส์ รวันดา เซนต์คิตส์และเนวิส เซนต์ลูเซีย เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ ซามัว เซเชลส์ เซียร์ราลีโอน สิงคโปร์ หมู่เกาะโซโลมอน โซมาเลีย แอฟริกาใต้ สวาซิแลนด์ แทนซาเนีย ตองกา ตรินิแดดและโตเบโก ตูวาลู ยูกันดา สหราชอาณาจักร (รวมดินแดนและอาณานิคมในปกครอง) สหรัฐอเมริกา (ภาษาประจำชาติ; เป็นภาษาราชการในบางรัฐและดินแดนในปกครอง) วานูอาตู แซมเบีย และซิมบับเว

ชุมชนสำคัญในอันดอร์รา อารูบา (เนเธอร์แลนด์) บังกลาเทศ บรูไนดารุสซาลาม อิสราเอล ฝรั่งเศส (แซงปีแยร์และมีเกอลง) มาเลเซีย มัลดีฟส์ โซมาเลีย ศรีลังกา และสวิตเซอร์แลนด์		 309 ล้านคน 380 ล้านคนใช้เป็นภาษาหลัก 720 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง และรวมทั้งหมด 1,100 ล้านคน
อาหรับ
(العربية)		 แอโฟร-เอเชียติก
เซมิติก
กลาง, กลางตอนใต้		 ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ เป็นภาษาราชการในแอลจีเรีย บาห์เรน ชาด คอโมโรส จิบูตี อียิปต์ (พร้อมกับ ภาษาอาหรับแบบอียิปต์ ในฐานะภาษาประจำชาติ) เอริเทรีย อิรัก อิสราเอล จอร์แดน คูเวต เลบานอน ลิเบีย โมร็อกโก ไนเจอร์ โอมาน ปาเลสไตน์ กาตาร์ ซาอุดีอาระเบีย โซมาเลีย ซูดาน ซีเรีย ตูนิเซีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เวสเทิร์นสะฮารา และเยเมน
ภาษาอาหรับแบบฮัสซานียะ เป็นภาษาราชการในมอริเตเนียและเซเนกัล และเป็นภาษาประจำชาติในมาลี

ชุมชนสำคัญในอาร์เจนตินา ออสเตรเลีย เบลเยียม สาธารณรัฐแอฟริกากลาง ฝรั่งเศส ยิบรอลตาร์ (สหราชอาณาจักร) อิหร่าน และสเปน (เซวตาและเมลียา) 		206 ล้านคน 206 ล้านคน และ 24 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวมทุกแบบของภาษาอาหรับจะมี 230 ล้านคน (255 ล้านคน ในปี พ.ศ. 2548)
อาหรับแบบอียิปต์: 46 ล้านคน
ฮัสซานียะ: 2.8 ล้านคน
อาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ มีผู้ใช้เป็นภาษาที่สองเท่านั้น
ฮินดี
(हिन्दी)		 อินโด-ยูโรเปียน
อินโด-อิราเนียน
อินโด-อารยัน		 เป็นภาษาราชการในอินเดีย (ภาษาขรีโพลี เป็นภาษาประจำชาติและในหลายรัฐ; ภาษาไมถิลี ในรัฐพิหาร) และฟิจิ (ภาษาอวัธ)

ชุมชนสำคัญในเบลีซ เกรเนดา กายอานา มอริเชียส เนปาล แอฟริกาใต้ ซูรินาเม ตรินิแดดและโตเบโก และเยเมน		 181 ล้านคน ทั้งหมด 948 ล้านคน ถ้ารวมคนที่พอมีความรู้
โปรตุเกส
(Português)		 อินโด-ยูโรเปียน
อิตาลิก
โรมานซ์
ไอบีเรียน		 เป็นภาษาราชการในแองโกลา บราซิล เคปเวิร์ด ติมอร์ตะวันออก กินี-บิสเซา มาเก๊า (จีน) โมซัมบิก โปรตุเกส และเซาตูเมและปรินซิปี

ชุมชนสำคัญในอันดอร์รา แอนติกา ฝรั่งเศส อินเดีย (ดามันและรัฐกัว) ลักเซมเบิร์ก นามิเบีย ปารากวัย แอฟริกาใต้ สเปน สวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา (รัฐคอนเนตทิคัต รัฐแมสซาชูเซตส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ และรัฐโรดไอแลนด์) และเวเนซุเอลา		 177.5 ล้านคา 203 ล้านคนใช้เป็นภาษาหลัก และมากกว่า 20 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวม 223 ล้านคน
เบงกาลี
(বাংলা)		 อินโด-ยูโรเปียน
อินโด-อิราเนียน
อินโด-อารยัน
มากาดัน
อัสสัม-เบงกาลี		 เป็นภาษาราชการในบังกลาเทศและอินเดีย (รัฐตริปุระและรัฐเบงกอลตะวันตก)

ชุมชนสำคัญในพม่า โอมาน และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์		 171 ล้านคน 196 ล้านคน (นับรวมผู้พูดภาษาจิตตะกอง 14 ล้านคน และผู้พูดภาษาซิลเหต 10.3 ล้านคน)
รัสเซีย
(Русский язык)		 อินโด-ยูโรเปียน
สลาวิก
ตะวันออก		 เป็นภาษาราชการในอับคาเซีย (ส่วนหนึ่งของจอร์เจียโดยนิตินัย) เบลารุส คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน รัสเซีย และทรานสนิสเตรีย (ส่วนหนึ่งของมอลโดวาโดยนิตินัย)

ชุมชนสำคัญในอาร์เมเนีย อาเซอร์ไบจาน เอสโตเนีย จอร์เจีย อิสราเอล ลัตเวีย ลิทัวเนีย มอลโดวา ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ยูเครน สหรัฐอเมริกา (รัฐนิวยอร์ก) และอุซเบกิสถาน		 145 ล้านคน 145 ล้านคนพูดเป็นภาษาหลัก และ 110 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวม 255 ล้านคน
ญี่ปุ่น
(日本語)		 จาโปนิก เป็นภาษาราชการในญี่ปุ่นและปาเลา (เกาะอังเอาร์)

ชุมชนสำคัญในกวม (สหรัฐอเมริกา) และสหรัฐอเมริกา (รัฐฮาวาย)		 122 ล้านคน 128 ล้านคนใช้เป็นภาษาหลัก 2 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวม 130 ล้านคน
เยอรมัน
(Deutsch)		 อินโด-ยูโรเปียน
เจอร์มานิก
ตะวันตก
ไฮเจอร์มานิก		 เป็นภาษาราชการในออสเตรีย เบลเยียม เยอรมนี อิตาลี (แคว้นปกครองตนเองเซาท์ทิโรล) ลิกเตนสไตน์ ลักเซมเบิร์ก และสวิตเซอร์แลนด์

ชุมชนสำคัญในอาร์เจนตินา ออสเตรเลีย เบลีซ โบลิเวีย บราซิล แคนาดา สาธารณรัฐเช็ก เดนมาร์ก (เทศมณฑลเซาท์จัตแลนด์) ฝรั่งเศส ฮังการี อิสราเอล คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน นามิเบีย เนเธอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ โปแลนด์ ปารากวัย สหรัฐอเมริกา (รัฐนอร์ทดาโคตา รัฐเซาท์ดาโคตา และรัฐวิสคอนซิน)		 95.4 ล้านคน 101 ล้านคน (แบ่งเป็นผู้พูดภาษาเยอรมันมาตรฐาน 95 ล้านคน และผู้พูดภาษาเยอรมันแบบสวิส 6 ล้านคน) 70 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวมได้ประมาณ 170 ล้านคน

[แก้] ภาษาที่มีการใช้เป็นภาษาแรก 50 - 100 ล้านคน

ภาษา ตระกูล สถานะอย่างทางการ จำนวนผู้พูด
(ข้อมูลปี 2548 โดย Ethnologue [2])		 จำนวนผู้พูดจากแหล่งอื่น
ชวา
(Basa Jawa)		 ออสโตรนีเชียน
มาลาโย-โปลินีเชียน
ซุนดา-ซูลาเวซี		 ใช้ในอินโดนีเซีย (โดยเฉพาะเกาะชวา)

ชุมชนสำคัญในมาเลเซีย นิวแคลิโดเนีย (ฝรั่งเศส) และซูรินาเม		 75.5 ล้านคน 70 - 75 ล้านคน
จีนอู๋
(汉语, 吴方言)		 ซิโน-ทิเบตัน
จีน		 นครเซี่ยงไฮ้ พื้นที่ส่วนมากของมณฑลเจ้อเจียง ตอนใต้ของมณฑลเจียงซู ประเทศจีน ฯลฯ 77.2 ล้านคน 77 ล้านคน
เตลูกู (เตะลุคุ)
(తెలుగు)		 ดราวิเดียน
กลางตอนใต้		 เป็นภาษาราชการในอินเดีย (รัฐอานธรประเทศและเขตยานัม)

ชุมชนสำคัญในบาห์เรน ฟิจิ และมอริเชียส		 69.7 ล้านคน
มราฐี
(मराठी)		 อินโด-ยูโรเปียน
อินโด-อิราเนียน
อินโด-อารยัน
เขตกลาง		 เป็นภาษาราชการในอินเดีย (ดามันและดีอู รัฐกัว และรัฐมหาราษฏระ)

ชุมชนสำคัญในมอริเชียส		 68 ล้านคน 68 ล้านคนใช้เป็นภาษาแรก และ 3 ล้านคนใช้เป็นภาษาที่สอง รวม 71 ล้านคน
เวียดนาม
(Tiếng Việt)		 ออสโตร-เอเชียติก
มอญ-เขมร