Open Vlaamse Liberalen en Democraten

Open Vld


partijvoorzitter	Bart Somers
fractieleider Vlaams Parlement	Sven Gatz
fractieleider Senaat	Paul Wille
fractieleider Kamer	Bart Tommelein

Zetels Kamer
Zetels Senaat
Zetels Vlaams Parlement
Zetels Brussels Parlement

Voormalige namen	VLD, PVV, Unitaire liberale partij

Politieke ideologie	liberaal
Europese fractie	ALDE
Jongerenorganisatie	Jong VLD

Website	open-vld.be

Open Vlaamse Liberalen en Democraten, afgekort als Open Vld, is een Vlaamse, liberale, politieke partij die meer dan 70.000 leden telt (2008).

[bewerk] Geschiedenis

[bewerk] Voorgeschiedenis

[bewerk] Van Liberale partij naar PVV

Voor 1960 was de Liberale Partij van België nauwelijks georganiseerd. Op het partijcongres van 1961 besloot toenmalig voorzitter Omer Vanaudenhove de stroming om te vormen tot PVV/PLP (Partij voor Vrijheid en Vooruitgang/Parti de la Liberté et du Progrés). De partij behartigde toen uitgesproken de belangen van de werkgevers.

[bewerk] Van unitaire partij naar splitsing

Eind jaren 60, begin jaren 70 liepen de communautaire spanningen in België hoog op. Ook binnen de liberale familie was er onenigheid over de te varen koers. In 1972 werd de unitaire partij opgesplitst in een Vlaamse en een Franstalige partij. Willy De Clercq werd de eerste voorzitter van de Vlaamse PVV.

[bewerk] Verhofstadt

In 1982 werd de dan 29-jarige Guy Verhofstadt voorzitter van de partij. Tijdens hun deelname aan de regering werd hij tussen 1986 en 1988 zelfs vicepremier en minister van Begroting. Annemie Neyts volgde hem op als de eerste vrouwelijke partijvoorzitter. In 1989 nam Verhofstadt de voorzittersfakkel weer over. In deze periode schreef hij zijn eerste burgermanifesten.

[bewerk] Van PVV naar VLD

In 1992 werd de partij onder impuls van Verhofstadt omgevormd naar de VLD. Hiermee hoopte men ten dele komaf te maken met het anti-Vlaamse imago van de partij. PVV werd voorheen soms smalend 'Pest Voor Vlaanderen' genoemd. Naast een nieuwe naam kwamen er ook veel verruimers die toetraden tot de nieuwe partij. Vooral enkele bekende figuren uit de toenmalige Volksunie maakten de overstap, bijvoorbeeld Jaak Gabriels, toenmalige voorzitter van de VU en Hugo Coveliers. Vanaf begin jaren 90 ging de VLD er bij elke verkiezing op vooruit.

Huidige Nederlands(talig)e partijen en hun behaalde resultaat voor de kamer sinds 1971 uitgedrukt in procenten

[bewerk] Paars

Na de dioxinecrisis in 1999 ging de VLD er opnieuw sterk op vooruit en werd nipt de grootste partij van Vlaanderen. Guy Verhofstadt werd eerste minister van de federale regering en Patrick Dewael minister-president van de Vlaamse Regering. Beide stonden ze aan het hoofd van een paarsgroene coalitie. Na de federale verkiezingen van 2003 gingen de paarse partijen verder zonder Groen!. Dewael stapte over naar de federale regering en Bart Somers werd minister-president.

[bewerk] De verkiezingen van 2004

De aanloop naar de Vlaamse verkiezingen van 2004 werd voor de VLD gekenmerkt door enkele zware aanvaringen tussen figuren aan de top van de partij. Zo werd Hugo Coveliers uit de partij gezet wegens zijn aanhoudende kritiek op het verderzetten van het cordon sanitaire. Ook moest Karel De Gucht tijdelijk aftreden als voorzitter. In 2003 onthield de partij zich bij de stemming over het toekennen van het vreemdelingenstemrecht, hoewel altijd gezegd werd dat de partij ertegen was. Dit alles zorgde voor een erg slecht resultaat in de verkiezingen. Dit was ook de periode waarin heel wat liberale scheurlijsten werden gevormd zoals het Liberaal Appèl van Ward Beysen, Veilig Blauw van Leo Govaerts en VLOTT van Hugo Coveliers.

[bewerk] De gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen van 2006

De partij verloor zwaar in drie vierde van alle gemeenten waar ze deelnam aan de gemeenteraadsverkiezingen. Daags na de verkiezingen verzocht voorzitter Somers de interne tuchtcommissie om senator Jean-Marie Dedecker uit de partij te zetten, omdat hij zorgde voor te veel onrust binnen de partij. De tuchtcommissie besliste op maandag 16 oktober 2006 dat Jean-Marie Dedecker uitgesloten wordt uit de VLD.

[bewerk] Open Vld en de verkiezingen van 2007

In februari 2007 besloten de VLD en haar kartelpartner Vivant om het kartel op te heffen en onder één vlag naar de parlementsverkiezingen van juni 2007 te trekken op basis van het Vierde burgermanifest van Guy Verhofstadt, maar dit maal onder de nieuwe lijstnaam Open Vld in plaats van VLD-Vivant. Ook het Liberaal Appèl nam terug deelaan de eenheidslijst.

Medio maart 2007 bracht de Open VLD een 200 bladzijden tellend boekwerk uit met als titel "Een open boek, 8 jaar Verhofstadt". In dit boek maakt de Open Vld een balans op van de voorbije twee legislaturen met Verhofstadt als premier.

Eind maart 2007 raakte bekend dat Willem-Frederik Schiltz (°1979), zoon van wijlen minister van Staat Hugo Schiltz op derde plaats van de Antwerpse lijst van de Open VLD staat voor de federale verkiezingen.

[bewerk] Ideologie

De VLD was een rechts-liberale partij. Tijdens de jaren '80 van de 20e eeuw werd partijleider Guy Verhofstadt nog vergeleken met Margaret Thatcher, maar tegenwoordig is de koers minder scherp. De huidige koers is nu eerder progressief liberaal, de huidige partijtop koos resoluut voor een economisch programma dat rekening houdt met de geglobaliseerde wereld en een progressieve-vrijzinnige ethiek.
De partij trok in 2006 communicatiespecialist en Spinmeister Noël Slangen als strategisch manager van de partij aan.

[bewerk] Voorzitters

Periode	Naam
1992 - 1995	Guy Verhofstadt
1995 - 1997	Herman De Croo
1997 - 1999	Guy Verhofstadt
1999 - 2004	Karel De Gucht
2004 - heden	Bart Somers

[bewerk] Kritiek binnen en buiten de partij

Als grootste regeringspartij was de partij vaak het mikpunt van kritiek in de media. In 2003 onthield de partij zich bij de stemming over het toekennen van het vreemdelingenstemrecht, hoewel altijd was gezegd dat de partij ertegen was.

De partij nam en neemt, zoals alle andere Vlaamse en Waalse partijen, deel aan het "cordon sanitaire" rond het Vlaams Belang. Enkele voormalige VLD-leden van de zogenaamde rechtervleugel van de partij waren echter voor het doorbreken van dat cordon.

Zo werd Hugo Coveliers onder andere om die reden uit de partij gezet. Hij is heden senator voor het Vlaams Belang. Hij werd hierin voorgegaan door Ward Beysen (Liberaal Appèl), die heden overleden is en Claudine De Schepper, die heden lid is van het Vlaams Belang. Patricia De Waele werd tijdelijk geschorst als partijlid, maar is heden ondervoorzitter van Open Vld. Leo Govaerts (Veilig Blauw), Anke Vandermeersch (heden senator van het Vlaams Belang) en Annie De Maght (BLAUW) verlieten de partij. Het Liberaal Appèl maakt heden opnieuw deel uit van Open Vld.

Tijdens de zomer van 2005 kwam Boudewijn Bouckaert, de voorzitter van de rechts-liberale denktank Nova Civitas, in aanvaring met de partijvoorzitter. Bouckaert nam hierop ontslag uit het partijbestuur. Dadelijk na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, besliste de partijtop ook Jean-Marie Dedecker (Lijst Dedecker) uit de partij te zetten. Op 16 oktober bevestigde de tuchtcommissie het besluit. Op 27 oktober besloot Bouckaert Dedecker te volgen.

[bewerk] VLD'ers in de Regeringen

[bewerk] Federale Regering

Patrick Dewael, minister van binnenlandse zaken.
Karel De Gucht, minister van buitenlandse zaken.
Vincent Van Quickenborne, minister van economie en vereenvoudiging.
Annemie Turtelboom, minister van migratie en asielbeleid

[bewerk] Vlaamse Regering

Dirk Van Mechelen, viceminister-president, minister van financiën, begroting en ruimtelijke ordening.
Patricia Ceysens, minister van Economie, Ondernemen, Wetenschap, Innovatie en Buitenlandse Handel.
Marino Keulen, minister van binnenlands bestuur, stedenbeleid, wonen en inburgering.