Moritz Moszkowski

Moritz Moszkowski (Breslau, 23 augustus 1854 - Parijs, 4 maart 1925) was een Duitse componist, pianist en leraar.

[bewerk] Levensloop

Moszkowski begon zijn muziekstudie in Dresden; later ging hij naar Berlijn, en studeerde o.a. bij Theodor Kullak. Hij was zelf ook vele jaren een leraar in Berlijn. Tot zijn leerlingen behoorden Frank Damrosch, Józef Hofmann, Joaquin Nin, Vlado Perlemuter, Ernest Schelling, dirigent Thomas Beecham en Joaquin Turina. Na een successvolle carrière als concertpianist en dirigent vestigde hij zich in 1897 in Parijs. In 1899 werd hij als lid gekozen van de Berlijnse Kunstacademie. Hij stierf in Parijs in 1925, berooid en onbekend.

Hoewel tegenwoordig weinig bekend, was Moszkowski in het einde van de negentiende eeuw zeer populair en gerespecteerd. Hij was uiterst productief en componeerde meer dan tweehonderd werken. Paderewski zei over hem: "Na Chopin begrijpt Moszkowski het best hoe voor piano gecomponeerd moet worden."

Hij componeerde veel kleinere pianostukken die hem zeer populair maakten, zoals zijn Spaanse dansen op. 12. Tegenwoordig is hij beter bekend om zijn vijftien Études de Virtuosité, op. 72, die uitgevoerd zijn door virtuoze pianisten zoals Vladimir Horowitz en Marc-André Hamelin. Veel van zijn kleine maar brilliante pianostukken zoals Étincelles worden gebruikt als encore aan het einde van een concert.

Moszowski componeerde ook grotere werken: het Pianoconcert in E majeur, op. 59, het Vioolconcert in C majeur, op. 30, twee orkestrale suites (opp. 39 & 47), en de symfonie Jeanne d'Arc, op.19.

De opera Boabdil schreef hij op basis van een historisch Spaans thema. De première-uitvoering was op 21 april 1892 in de Berlijnse Opera, en het werk werd in het jaar daarop ook uitgevoerd in Praag en New York. Vooral de balletmuziek uit deze opera was een aantal jaren erg populair.

Zijn Suite in G mineur voor twee violen en piano, op.71 is o.a. opgenomen door Itzhak Perlman and Pinchas Zukerman.