Charles Rogier

Rogier aan het hoofd van de Luikse vrijwilligers (Soubre, 1878)

Charles Latour Rogier (Nederlands, verouderd: Karel Rogier) (Saint-Quentin 17 augustus 1800 - Sint-Joost-ten-Node, 27 mei 1885) was een van de grondleggers van de Belgische staat.

Hij was afkomstig uit Frankrijk maar uitgeweken naar het radicale Luik. In 1830, bij de eerste rellen in Brussel trekt hij met 300 gewapende Luikenaars naar Brussel en bezet er het stadhuis. In oktober maakt hij deel van het Voorlopig Bewind. Slechts twee maanden later zetelt hij in het Nationaal Congres. Een jaar later is hij gouverneur van Antwerpen en is hij volksvertegenwoordiger voor het leven. Hij werd nog verschillende keren minister en eerste minister.

Voor de jonge staat heeft hij enkele belangrijke ideeën. Onder zijn initiatief wordt de eerste spoorlijn op het Europese vasteland gelegd tussen Mechelen en Brussel en voor de haven van Antwerpen wordt de Scheldetol ongedaan gemaakt.

In 1848 woedt de Franse Februarirevolutie, ook in België breken er rellen uit. De economische crisis, de werkloosheid en een dreigende hongersnood worden belangrijke punten voor de regering. Karl Marx wordt door hem het land uitgezet. En er keert een relatieve rust terug wanneer de kiescijns tot een minimum wordt verlaagd en door de belofte van werkgelegenheid. Echter, de belangen van de rijke Franstalige burgerij blijven gelden, alle ambten gingen naar Franstaligen.

Tegen Napoleon III weet hij echter ook de onafhankelijkheid van het jonge land te vrijwaren.

In 1860 past hij de Brabançonne aan. De uitvallen naar Nederland worden afgezwakt.

In 1868 werd Charles Rogier benoemd tot minister van Staat. In 1878 was hij nog even voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

Er zijn verschillende straten en pleinen naar hem genoemd, in Brussel onder meer het bekende Rogierplein (Sint-Joost-ten-Node) en de Rogierstraat/Rogierlaan (Schaarbeek).