Praepositio
Praepositio dicta, quod nominibus praeponatur et verbis. Loquellares vero, quia loquellis, id est verbis semper cohaerent, nec aliquid valent solae positae, ut «di,» «dis.» Coniunctae vero verbis figuram faciunt, ut «diduco,» «distraho.»
In Lingua Latina praepositiones plerumque ante verbum sunt, sed "cum" (e.g. mecum, tecum); "causa", "gratia" et "instar" (e.g honoris causa, legendi gratia, gigantis instar) post verbum esse possunt.
Accusativae et ablativae praepositiones a casibus, quibus serviunt, dictae. Accurate:
Serviunt casum genitivum:
- (Genitivus) + causÄ
- (Genitivus) + grÄtiÄ
- (Genitivus) + honÅris
- (Genitivus) + īnstar
Serviunt casum ablativum:
- ab aut Ä (+ ablativus)
- clam (+ ablativus)
- cÅram (+ ablativus)
- cum (+ ablativus)
- dē (+ ablativus)
- ex aut Ä“ (+ ablativus)
- prae (+ ablativus)
- prÅ (+ ablativus)
- sine (+ ablativus)
- (ablativus) + tenus
Serviunt sive casum accusativum sive ablativum:
- in (+ accusativus) si de motu loquitur
- in (+ ablativus) si de statu loquitur
- sub (+ accusativus) si de motu loquitur
- sub (+ ablativus) si de statu loquitur
- subter (+ accusativus) in poësi
- subter (+ ablativus) in prosa
- super (+ accusativus)
- super (+ ablativus) raro cum invicem "de" utitur, e.g hac super re scribam
Omnes praepositiones reliquae serviunt casum accusativum:
- ad (+ accusativus)
- adversus (+ accusativus)
- ante (+ accusativus)
- apud (+ accusativus)
- circum aut circÄ aut circiter (+ accusativus)
- citrÄ aut cis (+ accusativus)
- contrÄ (+ accusativus)
- ergÄ (+ accusativus)
- extrÄ (+ accusativus)
- Ä«nfrÄ (+ accusativus)
- inter (+ accusativus)
- intrÄ (+ accusativus)
- iuxtÄ (+ accusativus)
- ob (+ accusativus)
- penes (+ accusativus)
- per (+ accusativus)
- post (+ accusativus)
- praeter (+ accusativus)
- prope (+ accusativus)
- propter (+ accusativus)
- secundum (+ accusativus)
- suprÄ (+ accusativus)
- trÄns (+ accusativus)
- ultrÄ (+ accusativus)
Partes textus huius sumuntur ex Etymologiarum Libris Viginti Sancti Isidori Hispalensis.
|