ინსტრუმენტები
ჳ
| ქართული ანბანი | ||
|---|---|---|
| ა: ანი | მ: მანი | ღ: ღანი |
| ბ: ბანი | ნ: ნარი | ყ: ყარი |
| გ: განი | ო: ონი | შ: შინი |
| დ: დონი | პ: პარი | ჩ: ჩინი |
| ე: ენი | ჟ: ჟანი | ც: ცანი |
| ვ: ვინი | რ: რაე | ძ: ძილი |
| ზ: ზენი | ს: სანი | წ: წილი |
| თ: თანი | ტ: ტარი | ჭ: ჭარი |
| ი: ინი | უ: უნი | ხ: ხანი |
| კ: კანი | ფ: ფარი | ჯ: ჯანი |
| ლ: ლასი | ქ: ქანი | ჰ: ჰაე |
| არქაული ასოები: | ||
| ჱ: ჰე | ჲ: ჲოტა | ჳ: ჳიე |
| ჴ: ჴარი | ჵ: ჰოე | |
| დამატებითი ასოები: | ||
| ჶ: - | ჷ: - | ჸ: - |
| ჹ: - | ჺ: - | |
ჳ — ძველი ქართული ანბანის ოცდამეორე ასო. მისი სახელია „ჳიე“. ძველ ქართულ სათვალავში აღნიშნავდა რიცხვ ოთხასს (400),იგი შეესაბამება ბერძნულ იფსილონს.
[რედაქტირება] მოხაზულობა
| ასომთავრული | ნუსხური | მხედრული |
|---|---|---|
 |
 |
 |
ჳ-ს მოხაზულობა ასომთავრულში ხაზისა და წრის კომბინაციაა, რომელიც კვადრატის ნახევარს იკავებს. VII საუკუნეში წრიული ნაწილი ზემოთკენ იხსნება. ნუსხურში ჳ ოთხ ხაზში იწერება, მხედრულში კი — ქვედა სამ ხაზში. იგი ხელნაწერებში მხატვრული ინიციალების სახით არ გვხვდება, რამდენადაც ჳ იშვიათი ხმარების უცხოურ სიტყვებს იწყებს მხოლოდ.
