Egils saga

Egils saga, Egils saga Skallagrímssonar, Sagan af Agli Skallagrínssyni^[1] eða Egla (borið fram Eigla) er ein elsta Íslendingasagan. Aðalpersóna hennar er Egill Skallagrímsson, 10. aldar höfðingi, vígamaður og ljóðskáld. Talið er að hún sé rituð af Snorra Sturlusyni á öndverðri 13. öld. Egla kom fyrst út í prentaðri útgáfu árið 1782. Egils saga er einkum þekkt fyrir þann mikla og fornan skáldskap sem hún hefur að geyma. Mörg afrit af handriti Eglu hafa verið rituð eftir 13. öldina en einungis tvö þeirra frá 19. öld eru varðveitt í Landsbókasafninu. Eldri afrit en frá árinu 1700 eru geymdar í erlendum bókaskemmum.

Egils saga er ólík Íslendingasögunum að því leyti að hún gerist að mestu annars staðar en á Íslandi. Egils saga er saga Egils Skallagrímssonar. Hann ólst upp á Borg á Mýrum, þar sem hann verður strax í æsku mikið skáld og bardagamaður. Egill ferðast víða um Norðurlöndin, Eystrasaltslöndin og England. Hann á í deilum við jafnt merka sem ómerka menn. Hann er einn fárra víkinga sem nær háum aldri og deyr hann á Mosfelli hjá fósturdóttur sinni Þórdísi undir lok 10. aldar.

Með hinstu orðum sínum^[2] minnist Eigill á laug er hann mælir:

	Vil eg fara til laugar^[3]/Vil ek fara til laugar (l. Volo enim ad calidum lavecrum ire.)^[4]
	— Egill mælir í Egils sögu

Jón Grunnvíkingur var til þess fenginn að leggja mat á Íslendingasögur, hvort þýða skyldi á dönsku og prenta síðan. Hann segði um Eglu: Má translaterast, en ei þrykkjast. Nóta, hversu svívirðilega Agli fórst við sinn merkilega vin og Wohltäter, Arinbjörn. ^[5]