Rañaceos

Procura

Outras linguas

Rañaceos

Torre Taipei 101, actualmente o máis alto rañaceos do mundo.

Rañaceos en Madrid

Rañaceos é a denominación popular de edificios dotados dunha altura singular frente aos demáis e de unha forma xeral presentando formatos de torre. Estes edificios normalmente posuen carácter multifuncional, sendo capaces de abrigar establecementos residenciais, comerciais, de servizos, entre outros. A súa presenza no espazo urbano, cando destacada por riba da altura media dos demáis edificios, constitúese en xeral como unha referencia ou marco para a cidade, ainda que tamén poida xerar problemas varios ligados á mobilidade urbana, consumo de enerxía e seguridade.

[editar] Histórico

Ao longo da Historia da Arquitetura, con excepción de monumentos como obeliscos e columnas, encóntranse poucos edificios dotados de grande altitude. Normalmente, os poucos exemplares eran as torres, as cales posuían algún tipo de significado relixioso (como as torres de templos católicos) ou militar. Até o período da Revolución Industrial, os edifícios de uso cotidiano raramente posuían múltiples andares.

Até mediados do século XIX, a altura máxima encontrada nas grandes cidades capitalistas era de uns cinco andares. Unha das razóns era debida ás escadas, pois ninguén se dispuña a subir até andares altos. Por outro lado, a construción de edificios altos demandaba sistemas construtivos e tecnolóxicos avanzados. Como a maior parte das edificacións eran construidas en mapostería, canto maior a altitude, maiores as espesuras necesarias para as súas paredes portantes, sexa para soportar os andares superiores ou para resistir aos esforzos do vento. De aí que, avances construtivos que tornabam as paredes independentes dos elementos estruturais do edificio, como o formigón armado e a estrutura en ferro (e máis tarde en aceiro) xa posibilitaban a construción de edificios altos: o inconveniente das escadas, aínda asi, era maior e estes sistemas dunha forma xeral eran caros.

En 1852, a invención do ascensor por Elijah Otis eliminou o primeiro impedimento. O segundo problema foi resolto a partir da popularización dos sistemas construtivos avanzados: a prefabricación de elementos construtivos en aceiro nos países industrializados pasou a ser relativamente común. Na década de 1920, unha conxunción de factores — novas técnicas de construción, materiais máis resistentes e a invención dos elevadores — deu lugar aos rañaceos. A novidade cambiou as formas de consumo, de facer comercio e, principalmente, da morada dos habitantes das metrópoles. Cabe notar tamén que a produción arquitectónica ligada à Escola de Chicago, influenciada e esixida polas necesidades do capitalismo naquela cidade, e a arquitetos como Louis Sullivan posuiu tamén un papel de difundir as novas tipoloxías urbanas entre outras cidades no mundo. O rañaceos pasaría a caracterizarse como símbolo do progreso industrial nas grandes cidades do mundo desenvolvido: a cidade de Nova Iorque vería nas próximas duas décadas unha carreira entre emprendedores en busca da construción do edificio mais alto. Como froito deste fenómeno, surxiron edificios que hoxe son considerados símbolos daquela cidade, como o Empire State Building, o Chrysler Building e máis tarde o Rockfeller Center.