ویکی‌پدیا:پروژهٔ مترجمان/پادشاهی متحده بریتانیای كبیر و ایرلند شمالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

{{dablink| "بریتانیای كبیر" دراین قسمت بررسی می شود. همچنین می توانید به UK و پادشاهی متحده مراجعه كنید.{{

}}جدول اطلاعات کشور| نام اصلی = پادشاهی متحده بریتانیای كبیر و ایرلند شمالی اسم عام = پادشاهی متحده Flag of the United Kingdom.svg تصویر پرچم= تصویر نشان سلطنتی= UK Royal Coat of Arms.png

Location-UnitedKingdom.PNG = تصویر نقشه نوع نماد= نشان سلطنتی شعار ملی= Dieu et mon droit (شعار سلطنتی)- معادل فرانسوی عبارت "خداوند و حق من" سرود ملی= "خداوند ملكه را حفظ كند" زبان های رسمی= زبان انگلیسی ("در عمل") پایتخت= لندن latd=51|latm=30|latNS=N|longd=0|longm=7|longEW=W|

بزرگترین منطقه مسکونی= شهرهای پرجمعیت بزرگترین شهر= منطقه شهرنشینی لندن نوع دولت= پادشاهی قانون اساسی عنوان رهبر اول= ملكه عنوان رهبر دوم= نخست وزیر بریتانیا عنوان رهبر اول= الیزابت دوم بریتانیا عنوان رهبر دوم= عالیجبناب – تونی بلر- [[پارلمان انگلستان | [[MP نوع حاکمیت= تشكیل رویداد مهم1= اتحادیه پادشاهان روز مهم1= 24 مارس 1603 رویداد مهم2= فرمان اتحاد 1707 روز مهم2= 1 می 1707 رویداد مهم3= فرمان اتحاد 1800 روز مهم3= 1 ژانویه 1801 رویداد مهم4= عهد نامه انگلستان- ایرلند روز مهم4= 12 آوریل 1992 تاریخ پیوستن به اتحادیه اروپا=1ژانویه 1973 رتبه مساحت= 79 ام اندازه منطقه = 1 E11 مساحت= 244820 مساحت مایل مربع=94526 درصد آب= 34/1 درصد سال تخمین جمعیت=2006 تخمین جمعیت= 6029500 رده جمعیت= 121مین سرشماری جمعیت=58789194 <این عدد از سایت http://www.statistics.gov.uk/census2001/pop2001/united_kingdom.asp گرفته شده است.> سال سرشماری جمعیت= 2001 تراکم جمعیت=243 تراکم جمعیت در مایل مربع=243 رده تراکم جمعیت= 48 سال محاسبه تولید ناخالص داخلی=2005 تولید ناخالص داخلی= 833/1 تریلیون دلار رده تولید ناخالص داخلی=6 درآمد سرانه تولید ناخالص داخلی=30470 دلار رده درآمد سرانه تولید ناخالص داخلی= 18 سال شاخص توسعه انسانی (HDI)= 2003 شاخص توسعه انسانی (HDI)=939/0 رده شاخص توسعه انسانی (HDI)=15 مقوله شاخص توسعه انسانی= بالا پول رایج= ]]پوند استرلینگ[[(£) کد پول رایج= GBP کد کشور= GBR منطقه زمانی= GMT اختلاف با =UTC صفر DST منطقه زمانی= ساعت تابستانی بریتانیاBST اختلاف با =DST +1 cctld= .uk⁷ |

کد تلفن=44 پاورقی= در الگو:مخفف، و تعدادی زبان دیگر به عنوان زبان های محلی ‍ مورد قبول تلقی شده اند كه این انتخاب بر اساس منشور اروپا در مورد زبان های محلی و اقلیت صورت گرفته است. در هر یك از این زبان ها، نام رسمی الگو:مخفف عبارتست از:

*الگو:Lang-cy

• الگو:Lang-gd
• الگو:Lang-ga
• الگو:Lang-sco
• الگو:Lang-kw

همچنین یك گونه خاص زبان هم در اسكاتلند وجود دارد، برای آشنایی بیشتر به نماد اسطوره ای ملی كشور بریتانیا مراجعه كنید. شعارسلطنتی اسكاتلند عبارتست از Nemo Me Impune Lacessit [[معادل لاتین" هر كس به تعرض كند ایمن نخواهد بود" ) به بخش "نمادها" مراجعه كنید. همچنین از این شعار به عنوان سرود ملی سلطنتی نیز استفاده می شود. زبان های رسمی بریتانیا عبارتند از: علاوه بر زبان انگلیسی (كه در این كشور كاملاً حاكم است). زبان ولزی (در ولز]] به عنوان "زبان برابری" مطرح است. زبان گالیك اسكاتلندی (در اسكاتلند]] به عنوان "زبان رسمی اسكاتلند كه در عین حال به زبان انگلیسی احترام می‌گذارند" مطرح است. * دفتر آمار ملی بریتانیا* پسوند سایت های اینترنتی را بر اساس GB به صورت .gb انتخاب كرده است كه البته از آن استفاده نمی شود. دامنه.eu توسط تمامی اعضای اتحادیه اروپا به كار می رود. "پادشاهی بریتانیای كبیر و ایرلند شمالی" (كه معمولاً به صورت خلاصه به آن "بریتانیای كبیر" "الگو:مخفف یا "بریتانیا" می گویندخطای یادکرد برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref>؛ $2 طبق مصوبه اتحاد 1707 دولت های مستقل انگلستان و اسكاتلند كه از سال 1603 اتحاد دو جانبه داشتند توافق كردند كه دولت واحد پادشاهی بریتانیای كبیر را تشكیل دهند. ^[۱]

مصوبات پارلمانی اتحاد 1707 اسكاتلند و انگلستان]]" كه توسط والتر توماس مونینگتون كشیده شده است.[[

طبق مصوبه اتحاد 1800، پادشاهی بریتانیای كبیر با پادشاهی ایرلند كه به تدریج طی سالهای 1541 و عهد نامه لیمریك(مودت) تحت سلطه انگلستان درآمده بود متحد شدند و پادشاهی متحد بریتانیای كبیر و ایرلند را تشكیل دادند. ^[۲] اتحاد جمهوری ایرلند امروزی در سال 1922 در پی جدایی دولت ایرلند طبق مصوبه 1920 از جزیره ایرلند شكل گرفت كه طی آن شش قریه از نه قریه ایرلند مربوط به یكی از استان های ایرلند با نام اولستر در قلمرو  پادشاهی متحده باقی ماندند و سپس طبق مصوبه 1972 پارلمان و دستگاه سلطنتی در سال 1927 به نام جمهوری ایرلند تغییر نام دادند. ^[۳] از بریتانیا به عنوان قدرت اصلی نظامی و صنعتی قرن 19 به عنوان "خالق دنیای مدرن امروزی" یاد می شود. Ferguson, Niall (2003). {{{title}}}. Basic Books. ISBN 0-465-02328-2. </ref كه بسیاری از ایده های مطرح شده در دنیای غرب مانند كاپیتالیسم، سیستم پارلمانی و دموكراتی را مطرح كرد و در ادبیات، هنر، علم و تكنولوژی پیشرفت‌های زیادی را شاهد بود. امپراطوری بریتانیا در اوج قدرت خود توانست بیش از یك چهارم خشكی هایكره زمین و یك سوم جمعیت جهان را تحت سلطه خود درآورد و به بزرگترین امپراطوری در طول تاریخ تبدیل شد. در نیمه اول قرن بیستم جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم این امپراطوری را بسیار ضعیف كرد. در نیمه دوم قرن، امپراطوری بریتانیا جای خود ار به بریتانیای كبیر (UK) داد و خود را با دنیای مدرن سازگار نمود تا به ملتی با تكنولوژی قوی و سعادتمند تبدیل شود.

اصطلاحات تاریخی انگلستان

[ویرایش] دولت و سیاست

<! – لطفاً اطلاعات جدید را به سرفصل های مناسب اضافه كنید--->

مجلس عوام]] پاسخگو باشد و در واقع این مجلس نخست وزیر را انتخاب می كند. اكثریت اعضای كابینه از مجلس عوام و عده ای نیز از مجلس سنا هستند. اگرچه وزرا نباید لزوماً از پارلمان انتخاب شوند اما این روزها مد این است كه وزرا از پارلمان انتخاب شوند. سیستم حكومتی انگلستان در بسیاری از كشورهای جهان مورد استفاده قرار گرفته است. میراثی از مستعمرات امپراطوری بریتانیا- بیشتر درقلمرو كشورهای مشترك المنافع . معمولاً یكی از نمایندگان مجلس (MP) كه رهبری اكثریت مجلس عوام را بر عهده دارد – معمولاً رهبر بزرگترین حزب یا ، در صورتی كه حزبی اكثریت كرسی‌ها را در اختیار نداشته باشد، بزرگترین ائتلاف به عنوان نخست وزیر انتخاب می‌شود. نخست وزیر فعلی یعنی تونی بلر از حزب كارگر است كه از سال 1997 تا كنون این سمت را در اختیار داشته است.

[[Image:The_mall.JPG|thumb|250px|right| ساختمان تجاری بزرگ (لندن) كه به باكینگهام پالس اقامتگاه رسمی ملكه انگلستان ، مشرف است.[[ پادشاه در انگلستان از دیدگاه نظری توانایی مطلق دارد اما قدرت وی بیشتر تشریفاتی است . ^[۸]. پادشاه جزء جدایی ناشدنی پارلمان است (به عنوان "تاج و تخت در پارلمان") و از لحاظ نظری به پارلمان اختیار می دهد تا به وضع قانون بپردازد. تا زمانی كه پادشاه (مصوبه پارلمان]] را تایید نكنند مصوبه قانون نمی شود (به این امر رضایت سلطنتی گفته می شود ) اگرچه تا كنون كسی مصوبه پارلمان را از سال 1807 در دوران پادشاهی ملكه آنه رد نكرده است. ^[۹]. . اگرچه عده ای خواستار حذف سیستم پادشاهی شده اند اما قدرت پادشاه همچنان در این جزیره حكمفرماست. حدود 15 تا 25 درصد مردم انگلستان از جمهوری خواهی در بریتانیا حمایت می كنند و حدود 10درصد هم رای ممتنع دارند. ^[۱۰]

پادشاه فعلی انگلستان ملكه الیزابت دوم بریتانیا است كه در سال 1952 به تخت نشست و تاجگذاری وی در سال 1953 انجام شد. پارلمان انگلستان مرجع قانونگذاری این كشور است. طبق اصل استقلال پارلمان این پارلمان بالاترین مرجع قانون گذاری در این كشور است (اگرچه با ورود UK به اتحادیه اروپا این استقلال زیر سئوال رفته است. خطای یادکرد برچسب تمام کنندهٔ </ref> بدون برچسب <ref>؛ $2.)

[[Image:Palace.of.westminster.arp.jpg|thumb|right|250px|

كاخ وست مینیستر بر ساحل رودخانه تایمز در شهر لندن محل تشكیل جلسات پارلمان بریتانیا است.[[ از دهه 1920 دو حزب اصلی حاضر در سیاست انگلستان عبارتند از: حزب كارگر (انگلستان) و [[حزب محافظه كار انگلستان). اگرچه گاهی در انگلستان دولت های ائتلافی و اقلیت در سیاست پارلمانی به قدرت رسیده اند اما سیستم انتخاباتی پلورالیته كه در انتخابات عمومی انگلستان به كار می رود به طور معمول حاكمیت این دو حزب را مدنظر دارد، اگرچه در قرن اخیر هر یك از این دو حزب برای به دست آوردن اكثریت در پارلمان از كمك های احزاب دیگر استفاده كرده اند. ^[۱۱].

حزب لیبرال دموكرات (انگلستان) سومین حزب بزرگ در پارلمان بریتانیا است مصرانه به دنبال اصلاح سیستم انتخاباتی باقی است تا برتری دو حزب حاكم را به چالش بكشد. ^[۱۲]. اگرچه اكثر مردم بریتانیای كبیر خود را "بریتانیایی"، "انگلیسی"، "اسكاتلندی" ، "ولزی" یا "ایرلندی" و عده ای هم "آفرو- كارائیبی"، "هندی" یا "پاكستانی" می دانند) در اسكاتلند و ولز وهمچنین جامعه كاتولیك های ایرلند شمالی ملیت های بسیار متعددی از می‌توان یافت. ^{[۱۳][۱۴][۱۵]}. استقلال ایرلند شمالی در سال 1922 تنها پاسخی گذرا به "سئوال ایرلندی" مطرح شده در قرن 19 بود و تلاش برای ایجاد یك ایرلند واحد یا اتحاد با بریتانیا از آن زمان تا كنون باعث ایجاد فضای ناپایدار سیاسی و درگیری های داخلی شده است. اگرچه با تاسیس حزب ملی اسكاتلند در سال 1934 و حزب ولز با ماند پلید كیمرو در سال 1925، دیدگاه "ملی گرایی" (در برابر "وحدت گرایی") در اسكاتلند و ولز به تدریج كم فروغ شده است اما از دهه 1970 تا به حال هیچ بحران سیاسی كه تمامیت ارضی بریتانیای كبیر را تهدید كند رخ نداده است. ولز، اسكاتلند و ایرلند شمالی به موازات انگلستان دارای دولت و قوه مقننه هستند. به هر حال ، افزایش هویت استقلال طلبی و تفویض اختیار از قوای مجریه و مقننه باعث كاهش حمایت از استقلال و جدایی از بریتانیای كبیر نشده است و حتی احزاب استقلال طلب جدید در این كشورها شكل گرفته‌اند. برای نمونه، حزب سبز اسكاتلند و حزب سوسیالیست اسكاتلند در سال های اخیر محبوبیت خاصی پیدا كرده اند. [[Image:Stormont_Parliamentary_Building_01.JPG|thumb|200px| ساختمان پارلمان ایرلند شمالی) در استورمونت، بلفاست كه محل تشكیل جلسات مجلس ایرلند شمالی است.[[

در انگلستان ، تمایل به دریافت اختیار از پادشاهی متحده بسیار متفاوت است. امروزه تمایل بسیار كمی برای ایجاد یك پارلمان انگلیسی تفویضی وجود دارد، اگرچه مقامات ارشد محافظه كار و لیبرال دموكرات نگرانی خود را نسبت به مساله لوتیان غربی ابراز داشته اند، ^[۱۶][۱۷], این نگرانی از اینجا حادث می شود كه سیاست های انگلستان را نمایندگان مجلس هر چهار كشور تشكیل دهنده بریتانیای كبیر تعیین می‌كنند در حالی كه سیاست های مشابه در مورد اسكاتلند و ولز توسط شوراهای تفویض اختیار شده متعلق به این دو كشور تعیین می شود. با برگزاری رفراندوم در مورد دولت تفویضی انگلستان شمال شرقی و حمایت ضعیف از آن، پیشنهادهای جدید برای تشكیل دولت منطقه ای انگلستان متوقف شد. شمال شرقی انگلستان منطقه ای است كه گمان می‌رفت حامی ایده تفویض اختیار باشد. بنابراین انگلستان بر اساس موازنه قدرت در سراسر بریتانیای كبیر اداره می شود. بازگشت دوباره به زبان و هویت سلتیكی و تحولات سیاسی "منطقه ای" به عنوان نیرویی در برابر اتحاد ظاهر شده اند. ^[۱۸]. با این وجود، در حال حاضر شواهد اندكی از بروز "بحران" وجود دارد (و آخرین انتخابات عمومی بریتانیا در سال 2005، هر دو حزب ملی اسكاتلند و پلیركیمرو با كاهش آراء مواجه شدند در حالی كه SNP دو كرسی دیگر نیز بدست آورد و به دومین حزب بزرگ پارلمان اسكاتلند تبدیل شد و یك حزب مخالف را تشكیل داد) با این وجود، بسیاری از مردم اسكاتلند دوست دارند كشورشان به استقلال دست پیدا كند. ^[۱۹] اما انگلیسی ها تمایلی به استقلال یافتن ندارند. ^[۲۰]. در طی بیست سال گذشته، در ایرلند شمالی خشونت به شدت كاهش یافته است اما شرایط همچنان ناآرام است و دو حزب متعصب شین فن و وحدت گرایان دموكرات اكثریت كرسی های پارلمان را در اختیار دارند. (مراجعه كنید به مردم شناسی و سیاست ایرلند شمالی)

[ویرایش] قانون

نوشتار اصلی را بخوانید: قانون بریتانیای كبیر

[[Image:Parliament House, Edinburgh.JPG|thumb|250px|

ساختمان پارلمان ، ادینبورگ محل تشكیل جلسات دادگاه عالی اسكاتلند است.[[ بریتانیا دارای سه سیستم قانونی مجزا است قانون انگلستان كه در انگلستان و ولز اعمال می شود، قانون دادگاه های ایرلند شمالی كه در ایرلند شمالی اجرا می شود و بر اساس اصول قوانین عرفی شكل گرفته است و قانون اسكاتلند كه در اسكاتلند اجرا می‌شود و تركیبی از اصول عرفی و (سیستم حقوقی) قانون مدنی است. مصوبه اتحاد سال 1707 وجود یك سیستم قانونی مجزا برای اسكاتلند را به رسمیت می شناسد. كمیته استیناف متعلق به مجلس سنا عالی ترین دادگاه بریتانیا در امور كیفری و مدنی است كه در انگلستان ،‌ ولز و ایرلند شمالی فعالیت دارد و همچنین بر مسائل مدنی اسكاتلند احاطه دارد. در تغییرات جدید قانون اساسی، قدرت مجلس سنا به دادگاه عالی بریتانیای كبیر منتقل شده است. ^[۲۱] دادگاه عالی قضایی انگلستان و ولز در انگلستان و ولز ریاست دادگاه های انگلستان و ولز را برعهده دارد كه این دادگاه ها عبارتند از : دادگاه استیناف، دادگاه عالی عدالت (برای موارد مدنی) و دادگاه سلطنتی (برای موارد كیفری) . در اسكاتلند محكمه عالی حقوقی موارد مدنی و دادگاه عالی دادرسی موارد كیفری را بررسی می كنید و دادگاه كلانتری معادل اسكاتلندی دادگاه بخش است. در تعدادی از كشورهای مشترك المنافع، قلمروهای دریایی انگلستان و وابستگان سلطنتی بریتانیا، هیات مشاورین سلطنتی بزرگترین دادگاه استیناف است.

[ویرایش] جغرافیا

}}اصلی| جغرافیای بریتانیای كبیر {{

نقشه بریتانیای كبیر

بخش اعظم خاك انگلستان كم ارتفاع است و كوه های غرب را از شرق جدا می كند. در شمال غربی (كوه های كمبرین در منطقه لیك) و در شمال مورهای مرتفع پنی نس و تپه های آهكی منطقه پیك در كنار خط تیز – اگزه. تپه های آهكی كم ارتفاع تر جزیره پوربك، كاتسولدز، لینكن شایر ولدز و دره های گچی در منطقه جنوب انگلستان]] از دیگر ویژگی های این كشور هستند. رودخانه ها و مسیل های اصلی آن عبارتند از تایمز، سورن و مسیل هامبر. بزرگترین منطقه شهری لندن بزرگ است. در نزدیكی داور انگلستان، تونل راه آهن كانال انگلستان، انگلستان را به فرانسه متصل می كند. ^[۲۲] هیچ قله ای در انگلستان با 1000 متر ارتفاع (3300 فوت (واحد اندازه گیری)ft) وجود ندارد. قله اسكافل در منطقه لیك با 978 متر (3208 فوت) مرتفع ترین قله این كشور است. جغرافیای اسكاتلند متفاوت است و مناطق كم ارتفاع اسكاتلند در جنوب و شرق و مناطق پرارتفاع اسكاتلند شامل بن نویس، بلندترین قله در جزایر بریتانیا با 1343 متر ارتفاع (4406 فوت) در شمال و غرب این كشور واقع شده اند. سواحل دریا دارای خور ها و خلیج های بسیاری است. تعداد جزایر اسكاتلند به 800 عدد می رسد كه بسیاری از آنها در غرب و شرق كشور واقعند و از میان آنها می توان به هیبریدس ، جزایر اركنی و جزایر شتلند]] اشاره كرد. پایتخت اسكاتلند ادینبورگ است كه مركز آن یك منطقه میراث جهانی است. بزرگترین شهر آن گلاسگو است. ^[۲۳] به طور كلی بریتانیا حدود 1000 جزیره دارد كه 700 تای آنها در اسكاتلند قرار دارد. ^[۲۴]. ولز ("در زبان ولزی به آن كیمرو (Cymro) می گویند") بیشتر كوهستانی است و مرتفع‌ترین قله آن با نام اسنودون (Yr Wyddfa) 1085 متر (3560 فوت) ارتفاع دارد. در شمال این جزیره،‌ جزیره [[انگلیسی) (Ynys Môn) قرار دارد، پایتخت و بزرگترین شهر آن كاردیف (Caerdydd) نام دارد كه در جنوب ولز قرار دارد و از سال 1955 پایتخت آن بوده است. ^[۲۵] اغلب مردم در جنوب ولز و در شهرهای سوان سی و نیوپورت، كاردیف و دره های جنوب ولز زندگی می كنند. بزرگترین شهر شمالی ولز ركسهم نام دارد. در ایرلند شمالی كه در شمال شرقی ایرلند واقع شده بیشتر تپه وجود دارد. پایتخت آن بلفاست است (كه در زبان ایرلندی به آن 'Béal Feirste' می گویند]] و دو شهر اصلی دیگر آن عبارتند از: دری ( در زبان ایرلندی به "Doire" معروف است) و آرمخ در این كشور یكی از بزرگترین میراث های جهانی جزیره بریتانیا با نام جانیت كازوی قرار دارد كه شامل بیش از 4000 ستون بازالتی شش طرفه به ارتفاع 40 فوت (12 متر) است. لوخ نخ بزرگترین جزیره از جزایر بریتانیا به مساحت 388 كیلومتر مربع یا 150 مایل مربع در شمال ایرلند قرار دارد. ^[۲۶]. بلندترین قله با ارتفاع 849 متر (2786 فوت) با نام اسلیو دونارد در استان كوهستان مورن قرار دارد.

[ویرایش] آب و هوا

نوشتار اصلی را بخوانید: آب وهوای بریتانیای كبیر

انگلستان دارای آب و هوای معتدل است،‌ میزان بارندگی آن در طول سال زیاد است و هر فصل دمای مخصوص به خود دارد. دما معمولاً به ندرت كمتر از 5- درجه سانتیگراد (23 درجه فارنهایت) یا بیشتر از 32 درجه سانتیگراد (90 درجه فارنهایت) می شود. معمولا باد از سمت جنوب غربی می وزد و رطوبت از اقیانوس اطلس به خاك انگلستان وارد می كند. قسمت شرق خشك تر و قسمت جنوب كه به اتحادیه اروپا نزدیك است گرم تر است. در زمستان و اوایل بهار احتمال بارش برف وجود دارد، اما در مناطق كم ارتفاع بارش برف به ندرت اتفاق می افتد. حداكثر دمای ثبت شده در انگلستان 38 درجه سانتیگراد (3/101 درجه فارنهایت) است كه در تاریخ 10 آكوست سال 2003 در بروگدال در نزدیكی خاور شام، كنت ثبت شده است 1. حداقل دمای ثبت شده نیز 1/26- درجه سانتیگراد است (15- درجه فارنهایت) كه در تاریخ 15 ژانویه سال 1982 در منطقه ادموند در نزدیك نیوپورت، شروپ شایر ثبت شده است. 2 آب وهوای ولز به آب وهوای انگلستان شباهت زیادی دارد و حداكثر دما برابر 2/35 درجه سانتیگراد (4/95 درجه فارنهایت) در منطقه پل هاواردن، فیلنت شایر در تاریخ 2 آگوست 1990 ثبت شده سات و حداقل دما برابر 3/23- درجه سانتیگراد در (10- درجه فارنهایت) در رایادر، رادنور شایر در 21 ژانویه 1940 ثبت گردیده است. 1 هوای اسكاتلند معتدل و اقیانوسی است و معمولاً بسیارمتغیر است. جریانات هوای اقیانوس كه ازسمت خلیج وارد اسكاتلند می شوند اسكاتلند را گرم نگه می دارند و به همین دلیل از مناطق هم طول خود مانند اسلو پایتخت نروژ گرم تر است. با این وجود، دمای هوای آن عمدتاً از بقیه نقاط انگلستان سردتر است و حداقل دمای آن برابر 2/27- درجه سانتیگراد (17- درجه فارنهایت) در منطقه برابار در كوه های گرامپیان در تاریخ‌های 11 فوریه 1895 و 10 ژانویه 1982 و همچنین در آلتناهارا، هایلند در تاریخ 30دسامبر 1995 ثبت شده است. میانگین دمای حداكثر در زمستان و در مناطق كم ارتفاع برابر 6 درجه سانتیگراد (8/42 درجه فارنهایت) و میانگین دمای حداكثر در تابستان برابر 18 درجه سانتیگراد (6/64 درجه فارنهایت) است! حداكثر دما برابر با 9/32 درجه سانتیگراد (2/91 درجه فارنهایت) در گری كروك، مرز اسكاتلند در تاریخ 9 آگوست سال 2003 ثبت شده است. به علت جریانات هوای اقیانوس آرام و دمای سردتر آب های دریای شمال، غرب اسكاتلند گرم تر از شرق آن است تیری در درون هیبریدس آفتابی ترین منطقه اسكاتلند است كه در سال 1975، 300 روز آفتابی داشته است. میزان بارش در اسكاتلند به منطقه بارش بستگی دارد. نقاط مرتفع غرب مرطوب تر هستند و میزان بارش سالیانه شان از 120 اینچ (3000 میلی متر) فراتر می رود. در مقابل،‌ نقاط كم ارتفاع اسكاتلند بارشی كمتر از 31 اینچ (800 میلی متر) دارند. برف سنگین به ندرت در نقاط كم ارتفاع به زمین می‌نشیند. در منطقه براماردر حدود 59 روز از سال برف می بارد در حالی كه در مناطق ساحلی كمتر از 10 روز بارش برف داریم. كل منطقه ایرلند شمالی آب و هوایی متعدل دارد كه در قسمت های غربی مرطوب تر است و در اغلب اوقات آسمان این كشور ابری است. پیش بینی وضع هوا تقریباً غیر ممكن است و اگرچه فصول از هم قابل تفكیك هستند اما این تفكیك در مقابل اروپا و بخش های شرقی آمریكای شمالی نامحسوس تر است. دمای میانگین در روز در شهر بلفاست در ژانویه 5/6 درجه سانتیگراد (7/43 فارنهایت) و در جولای 5/17 درجه سانتیگراد (5/63 درجه فارنهایت) است. آب و هوای مربوط و جنگل زدایی گسترده در قرن 16 و 17 باعث شده كه منطقه بیشتر پوشیده از علفزار باشد. حداكثر و حداقل دمای ثبت شده به ترتیب برابر 8/30 درجه سانتیگراد (7/84 درجه فارنهایت) و 5/17- درجه سانتیگراد (5/0 درجه فارنهایت) است كه حداكثر دما در 30 ژوئن 1976 در نوكاروان در نزدیكی بلیك، بخش فرماناخ و در 12 جولای 1983 در بلفاست و حداقل دما در 1 ژانویه 1979 در ماگرایی در نزدیكی بنبریج، كانتی داون ثبت شده است. بریتانیای كبیر مانند مناطق دیگر اروپا در سال های اخیر و در طی فصل تابستان شاهد موج گرما بوده است. در سالهای اخیر موج گرما كه گاهی دما را تا 40 درجه سانتیگراد (104 درجه فارنهایت) بالا برده باعث مرگ عده ا زیادی شده است.

[ویرایش] شهرها

نوشتار اصلی را بخوانید: وضعیت شهرها در بریتانیای كبیر

اختلافات در مورد مرز بین شهرها و تركیب شهرهای كوچك و تشكیل شهرهای اقماری و كلان شهرها باعث شده است كه در مورد بزرگترین شهر بریتانیا اختلاف نظر وجود داشته باشد. پایتخت چهار كشور تشكیل دهنده بریتانیا عبارتند از لندن (انگلستان)، ادینبورگ (اسكاتلند)، كاردیف (ولز) وو بلفاست (ایرلند شمالی). بی شك لندن بزرگترین شهر بریتانیا است، اما بیرمنگام و منچستر هر دو مدعی هستند كه در رتبه دوم قرار دارند و شهر دوم هستند كه این امر هم بستگی به این دارد كه جمعیت ساكنان محدوده شهر را در نظر بگیریم یا جمعیت شهر اقماری بزگتر به مركزیت آن شهر را.

[ویرایش] مردم شناسی

نوشتار اصلی را بخوانید: مردم شناسی بریتانیای كبیر

[[Image:Nelson's Column Looking Towards Westminster - Trafalgar Square - London - 240404.jpg|thumb|200px| (میدان ترافالگار در لندن یكی از معروفترین اماكن بریتانیا است.[[

در سرشماری سال 2001 بریتانیا كه در ماه آوریل برگزار شد جمعیت بریتانیا برابر 58.789.194 نفر اعلام شد كه نشان می دهد این كشور (پس از آلمان و فرانسه سومین كشور پرجمعیت اتحادیه اروپا است. و در دنیا رتبه بیست و یكم را دارد. در سال 2004 دفتر آمار ملی جمعیت این كشور 59.834.300 نفر تخمین زد. ^[۲۷] دو سال بعد به علت مهاجرت و افزایش زاد و ولد و امید به زندگی، جمعیت این كشوربه 2/60 میلیون نفر رسید. ^[۲۸]

تراكم جمعیت این كشور از اغلب كشورهای جهان بیشتر است. بیش از یك چهارم جمعیت در جنوب شرقی انگلستان زندگی می كنند. ^[۲۹] و جمعیت آن بیشتر شهرنشین و حاشیه نشین هستند و حدود 7.517.700 نفر در لندن زندگی می‌كنند. ^[۳۰] . حدود 99% مردم بریتانیا با سواد هستند.

[۳۱]

كه منظور از باسوادی تحصیلات عمومی اول ابتدایی بود كه در سال 1870 مطرح شد. اما امروزه با سوادی همان تحصیلات راهنمایی است كه در سال 1900 مطرح گردیده است (به جز در اسكاتلند كه در سال 1996 مطرح گردید، تحصیلات در اسكاتلند را ببینید). تحصیلات برای سنین پنج تا شانزده سال اجباری است. سرزمینی كه امروزه قلمرو بریتانیای كبیر به شمار می رود مجموعه جزایری از قاره اروپا است كه بارها مورد تهاجم بیگانگان، ازجمله ساكنان اسكاندیناوی و امپراطوری روم، قرار گرفته است. اجداد نسل امروزی بریتانیا اغلب قبایلی بودند كه قبل از قرن یازدهم میلادی در آنجا می زیستند. قبایل ما قبل سیلتیك ، سلتیك، رومی، آنگلوساكسون و نورس در كنار نرمن ها و وایكنیگ های اسكاندیناوی كه در شمال فرانسه زندگی می‌كردند اجداد نسل امروزی مردم ساكن بریتانیا را تشكیل می دهند. مهاجرت زیاد هم باعث شده است كه نسل های دیگری در این جزیره دیده شوند. مهاجرت یكی از مسائل اصلی قاره اروپا است كه حتی امپراطوری بریتانیا در مورد آن قراردادهای بین المللی را با كشورهای دیگر امضا نموده است. سیل مهاجرین از اروپا، آفریقا و آسیای جنوب شرقی به سمت بریتانیا در حال حركت است. در سرشماری سال 2001 انگلستان، 9/7% مردم بریتانیا خود را اقلیت نژادی قلمداد نمودند. ^[۳۲] . بریتانیا به همراه ایتالیا و اسپانیا بیشترین تعداد مهاجر را در اروپا دارا هستند. ^[۳۳]

گمان می رود كه در حال حاضر اقلیت های نژادی حدود 9% جمعیت انگلستان را تشكیل می دهند. ^[۳۴] در برخی شهرها درصد "گروه های اقلیت" زیاد است اما با این وجود از 50 درصد كمتر است و برای مثال در بیرمنگام (دومین شهر بزرگ انگلستان) این میزان برابر %9/26 و در لسستر برابر%36 است. ^[۳۵], (در سال 2004) میزان مهاجرت به انگلستان به ركورد 223000 نفر رسید. ^[۳۶]

با گسترش اتحادیه اروپا در ماه می 2004، موج مهاجرت به انگلستان به اوج خود رسید. از می 2004 تا ژوئن 2006، حدود 600000 نفر از اروپای مركزی و اروپای شرقی به بریتانیا مهاجرت كرده اند تا در آنجا به دنبال شغل باشند. این آمار تنها ورود افراد را نشان می دهد و نه خروج آنها را و بنابراین مهاجرت خالص از مقدار مذكور كمتر بوده است. ^[۳۷]

در سال 2004 میزان مهاجرت خالص از كشورهای اتحادیه اروپا حدود 74000 نفر بوده است. ^[۳۸] علاوه بر این مقدار تعداد زیادی هندی وجود دارند كه اكثراً از مثال هند به اینجا سفر می كنند و حدود 2% جمعیت را تشكیل می دهد. ref>[1]CIA, 9 سپتامبر 2006, Retrieved 9 September 2006 </ref>

[ویرایش] زبان

نوشتار اصلی را بخوانید: زبان های رایج در بریتانیای كبیر

در حالی كه بریتانیای كبیر زبان رسمی ندارد زبان كلامی غالب آن زبان انگلیسی است. این زبان یك زبان آلمان غربی است و ریشه آن به انگلیسی قدیم بر می گردد و كلمات زیادی را از فرانسوی نرمن ها به عاریه گرفته است. از زبان های بومی دیگر می توان به زبان های سلتیك محلی یعنی زبان های سیلتیك جزایر بریتانیا اشاره كرد. این زبان ها به دو گروه تقسیم بندی می شوند: زبان های پی سلتیك (P-Celtic) مانند زبان ولزی و زبان كورنیش و زبان های كیوسلتیك Q-Celtic (مانند زبان های ایرلندی و [[گالیك اسكاتلندی[[). زبان انگلیسی امروزه در گوشه و كنار جهان نفوذ كرده است (به علت نفوذ امپراطوری بریتانیا) و به عنوان "زبان جهانی" شناخته می شود. این زبان در سراسر جهان بیش از هر زبان دیگری به عنوان یادگیری و تدریس زبان انگلیسی تدریس می شود. ^[۳۹]

همچنین زبان سلتیكی در برخی نقاط جهان به كار می رود كه می توان به استفاده از گالیك اسكاتلندی در نوا اسكوتیا، كانادا و زبان ولزی در پاتاگونیا و آرژانتین اشاره كرد. علاوه بر این زبان ها، [[زبان اسكات ها) (كه شبیه زبان انگلیسی است)؛ زبان رومانی و زبان نشانه ای بریتانیا (زبان نشانه ای ایرلند شمالی نیز در ایرلند شمالی به كار می‌رود) از زبان های بومی جزیره بریتانیا هستند. تاثیر لهجه سلتیك كه از كامبریك نشات گرفته است قرن ها در شمال انگلستان مشهود بود و به طرز خاصی از آن برای شمارش حیوانات گله استفاده می شد. مهاجران امروزی به خصوص آنهایی كه از ملل مشترك المنافع انگلستان وارد می‌وند به بسیاری از زبان های دیگر مانند زبان گوجاراتی، هندی، پنجابی، اردو، بنگالی، كانتونی، تركی و لهستانی صحبت می كنند. بیشترین متكلمان زبان های هندی و پنجابی غیرساكن آسیا در انگلستان زندگی می كنند.

[ویرایش] مذهب

نوشتار اصلی را بخوانید: