قانون اساسی مشروطه
قانون اساسی مشروطه اولین قانون اساسی ایران بود که در ۱۴ ذیقعده ۱۳۲۴ هجری قمری به امضای مظفرالدینشاه رسید و تا سال ۱۳۵۷ که حکومت مشروطه در ایران از میان رفت، قانون اساسی ایران بود. این قانون ۵۱ ماده داشت که بیشتر به طرز کار مجلس شورای ملی و مجلس سنا مربوط میشد، به همین دلیل در آغاز به "نظامنامه" نیز مشهور بود.
چون این قانون بعد از موفقیت مشروطهخواهان در گرفتن فرمان مشروطه و با عجله تهیه شده بود و در آن ذکری از حقوق ملت و سایر ترتیبات مربوط به رابطه اختیارات حکومت و حقوق ملت نبود، "متمم قانون اساسی" تهیه شد و به تصویب مجلس رسید و محمدعلیشاه نیز آن را در ۲۹ شعبان ۱۳۲۵ هجری قمری امضا کرد و به رسمیت رسید، پس از آن نیز در چند نوبت با تشکیل مجلس مؤسسان برخی از مواد این قانون تغییر کرد.
[ویرایش] منابع
- بهار، محمدتقی. تاریخ مختصر احزاب سیاسی. تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی، ۱۳۵۷.
- کسروی، احمد. انقلاب مشروطه ایران.
- کسروی، احمد.تاریخ هجدهساله آذربایجان.
- سفری، محمدعلی. مشروطهسازان.
- تاریخ بیداری ایرانیان.
[ویرایش] جستارهای وابسته
- قانون اساسی
- قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
- پیش نویس قانون اساسی
- بازنگری قانون اساسی ایران ۱۳۶۸
- فهرست قانونهای اساسی کشورها
در ویکینبشته موجود است:
