Польская мова

Польская (Język polski)
Ужываецца ў:	Польшчы, Беларусі, Германіі, Украіне і іншых краінах
Рэгіён:
Колькасць носьбітаў:	50 мільёнаў
Класіфікацыя:	Індаеўрапейская Славянская Заходнеславянская Польская
Афіцыйны статус
Афіцыйная мова ў:	Польшчы, Еўрасаюз
Рэгулюецца:	Рада польскай мовы
Код мовы
ISO 639-1	pl
ISO 639-2(B)	pol
ISO 639-2(T)	pol
SIL	POL

Славянскія мовы
Усходнія:	• старажытнаўсходнеславянская † • русінская † \| старажытнанаўгародская † \| стараруская † • беларуская \| руская \| руснацкая \| украінская
Заходнія:	• кашубская \| лужыцкія: верхняя - ніжняя \| палабская † \| польская \| славацкая \| чэшская
Паўднёвыя:	• царкоўнаславянская • балгарская \| македонская \| сербахарвацкія: баснійская - сербская - харвацкая - чорнагорская \| славенская
Іншыя:	• праславянская † • змешаныя: суржык \| трасянка • піджыны: русэнорск † \| кяхцінская † • штучныя: словіа
	† - мёртвыя мовы

По́льская мо́ва (па-польску: język polski) — адна з заходнеславянскіх моваў індаеўрапейскай моўнай сям'і.

На польскай мове гавораць прыблізна 50 мільёнаў чалавек, яна з'яўляецца дзяржаўнай мовай Польшчы, а таксама прызнанай мовай нацыянальнай меншасці ў Літве. Носбіты жывуць таксама ў Германіі, Украіне i Беларусі.

[правіць] Асаблівасці

[правіць] Арфаграфія

Польскі алфавіт: a, ą, b, c, ć, d, e, ę, f, g, h, i, j, k, l, ł, m, n, ń, o, ó,

p, q, r, s, ś, t, u, v, w, x, y, z, ź, ż.

Апрача таго, пэўныя гукі перадаюцца на пісьме дзвюма літарамі: rz — вымаўляецца як 'ж',

ch — як 'х', dz — як 'дз', dź — як 'дзь', dż — 'дж', sz — як 'ш', cz — як 'ч'.

Некаторыя гукі перадаюцца некалькімі літарамі: 'u' i 'ó', 'h' i 'ch', 'ż' i 'rz'.

Літары v, x, q выкарыстоўваюцца пераважна ў запазычаных словах.

[правіць] Фанетыка

Гукі ą [οη] і ę [eη] — насавыя.
Націск у польскіх словах прыпадае на другі ад канца склад.
Замена ўласцівых іншым славянскім мовам мяккіх або цвёрдых зычных t, d, r на ć, dź, rz («ж»): ciasto, dzień, rzeka.
Чаргаванне е перад пярэднеязычнымі цвёрдымі зычнымі, у залежнасці ад паходжання, з а ці о: wierzyć «верыць» — wiara «вера», nieść «несці» — niosę «нясу»;
Чаргаванне спалучэння -er- пасля мяккіх перад пярэднеязычнымі цвёрдымі зычных з -аr-: twierdzić «цвердзіць» — twardy «цвёрды»;
Чаргаванне перад канцавымі звонкімі зычнымі ó («у») з о, ą з ę: bób «боб» — bobu «бобу», błąd «памылка» — błędu «памылкі».

[правіць] Гісторыя

Літаратурная мова фармуецца на базе вялікапольскіх, малапольскіх і мазавецкіх гаворак. Паводле перыядызацыі літаратурная мова падзяляецца на наступныя этапы: